Bölüm 6

O sabah sıradan başlamıştı. Gökyüzü griydi, sokaklarda aceleyle yürüyen insanların yüzlerinde aynı yorgunluk asılıydı. Ben de onlardan biriydim. Cebimde ellerim, kulaklarımda şehrin uğultusu… Ta ki onu görene kadar.Kalabalığın arasında yürüyordu. Ne acele ediyordu ne de ağır. Adımlarında bir telaşsızlık, yüzünde belirsiz bir dinginlik vardı. Göz göze geldik. Kısacık bir an, ama o anın içinde bir ömür saklıydı. Kalbim hiç tanımadığı bir melodiyi hatırladı sanki.Bir şey söylemedik. Ama suskunluğun kendisi bir dil olmuştu. İçimde yankılanan o sessizlik bana şunu fısıldıyordu: “İşte bu, beklediğin şey.”Biliyordum, bu yolun sonu mutluluk değildi. Yine de geri adım atamadım. Çünkü bazen insan, aklının uyarılarını duysa bile kalbin çağrısına boyun eğer. “Bazı karşılaşmalar insanın kaderini değiştirir; ama kader her zaman mutluluğa çıkmaz.”