Yorgunluk.
Kendimi çok yorgun hissediyordum. Beynimin içindeki herkes konuşmaya başlamıştı. Tam şu anda 'acaba bu Dünya'ya fazlalık mıyım?' diye düşünmeye başladım. Hayatımda sadece annem, Karan, Baran ve Arya'nın dışında hiç arkadaşımın olmaması benden kaynaklı mı diye düşünüyorum.
Derin bir nefes verdiğimde gözlerim yavaş yavaş açılmaya başladı. Her şeyi, her yeri bulanık görüyordum. Bir anda Arya yanıma koşarken odadaki diğer kişileri görmedim.
''Ah bebeğim, şükürler olsun uyandın..!''
''Arya..'' derin nefes verdim ''anneme bir şey olmuş mu?''
''Eflal, şimdi bunları konuşmayın. Kendini nasıl hissediyorsun?'' Karan ve Baran da buradaydı.
''Daha iyiyim. Sadece annemi görmek istiyorum. Siz keşke gelmeseydiniz, benim alışık olduğum durumlar bunlar..''
''Lütfen kendini daha fazla yorma. Sana yardım etmek için geldiler. Sen Karan'ın kucağına düşünce çok tetikledik. Sana bir şey olacak diye çok korktuk.'' Korktuk?
''Korktuk, derken? Babam üzülmeyeceğine göre,''
''Biz Eflal. Sen bizim kardeşimiz oldun. Zaten sizinle beraber 4lü olduk götlü olduk ne güzel!'' Güldüm ama çok acıydı.
''Ben çok teşekkür ederim hepinizden..'' derin nefes aldım ''ayrıca senden hem teşekkür ediyorum hem de özür diliyorum.'' utancımdan yanaklarımın kızardığını hissedebiliyordum.
''Neden?''
''Üstüne düşmüşüm..''
''İyi ki benim üstüme düştün Eflal. Kel Hüseyin hocanın kucağına düşseydin daha kötü olurdu.'' Yine güldüm ve yine acı vericiydi. Annemin ne halde olduğunu görmeden bu şekilde gülmem beni çok rahatsız ediyordu.
''Artık annemin nerede olduğunu söyleyecek misiniz? Hem daha iyiyim ben, serumum da bitti.''
''Eflal,'' Konuşan Arya'ydı. ''Annen senin bayıldığını öğrenemedi. Öğrenseydi neler olacağını biliyorsun.''
''O ne demek Arya? Taşak geçmenin sırası değil!''
''Sakin ol lütfen. Annen sen okuldayken baban ile kavga etmiş. Bağırış sesleri gelmiş. Sizin komşu Selin abla duymuş..''
''Nerede o?''
''Ambulans gelmeden çekip gitmiş sanırım.'' Durdum ve nefesimi tutarak düşünmeye başladım.
Ağlayamıyordum. Gözüm sadece yerdeki çizgilerin üstünü çiziyordu. Günlerdir çok merak ediyordum acaba hayatımdan birisi eksilse ne olurdu diye. Şimdi kendimi anlayabiliyorum. Tek ailem oydu. Neden ya? Neden ben? neden, neden, neden? Aklımda sadece bu soru var.
(Karan'ın gözünden)
Onu bu halde görmek içimi acıtıyordu. Hissettiği hissi ben anlayamıyorum fakat onun bu şekilde olmasını görmek canımı acıtıyordu. Hayatımda çok kız arkadaşım oldu fakat hiç biri Eflal'in bana gösterdiği şeyi gösteremiyordu. Ona bunu yaşatan baba denilecek adama elimden gelen her şeyi yaşatacağım. Sadece sakinliğimi korumalıyım.
''Arkadaşlar odada sadece bir kişinin kalması gerekiyor. Bu şekilde Eflal daha kötü olabilir.''
''Karan..'' Konuşan Eflal'di.
''Tamam karan dışında diğerleri dışarı çıkarsa daha güzel olur. Saat başı teker teker gelip görebilirsiniz.''
Uzun bir sessizlik oluştuktan sonra konuşan Eflal oldu.
''Karan,''
''Efendim?''
''Bana sarılır mısın?''