Uzun gündüzlerin bitip, sevgilisinin kollarında olacağı geceyi özlemle bekleyerek geçirir günlerini Endymion. Güneşin yeryüzünden çekilip, şafak tanrıçanın atlarına binip gecenin perdelerini güneşe aralayacağı zamana kadar, kah sevgilisini kollarına alarak, kah onun ışıltılı kollarında uyuyarak karşılar şafağı.
Selene ve çoban Endymion'un aşkı şöyle dile gelir Homeros'un dizelerinde:
Parlak ayın çevresinde sayısız yıldız
rüzgarsızken duru gökyüzü
nasıl yanarsa ışıl ışıl.
Bütün doruklar, sivri kayalar ve çayırlar
nasıl serilirse göz önüne,
gökler yırtılıp da açılır,
tekmil yıldızlar görünür
ferahlar yüreği çobanın...
Onların aşklarını kimi zaman kıskançlık, kimi zaman hoşnutlukla izler tanrılar. Her gün yenilenip tazelenen bu büyük sevgi öyle hoşuna gider ki Zeus'un, Endymion'a bir dilek hakkı sunar. ''Dile benden ne dilersen'' sözüne aşık bir gencin cevabı ne olabilir? Ne güç, ne zenginlik, ne de dünya nimetlerini görerek yaşayacağı ölümsüzlük; sevgilisiyle geçirdiği anları sonsuz kılabilmek için, ölümsüz sonsuz bir uyku diler Endymion.
Yakışıklı çobanın dileği üzerine Latmos Dağlarındaki mağarada sonsuz bir uykuya yatırır Endymion'u Zeus; sevgilisi her gece gelip onu öpüp sarmalayabilsın diye.O gün bugündür; Bafa gölünün sularında yıkanan Ay tanrıça, sevgilisini okşayan bir kadının aşkıyla dokunur Latmos dağlarına hala.