O rüya Mehmet'ti tabiki de.Çok garipti...Bana tam bir şey itiraf edecekken.Onu birisi kolundan tutup götürdü.Arkalarından bağırdım ama beni hiç umursamıyorlardı.Hani yalnızlıkta böyle olur ya.Bende işte o zaman yalnız kaldığımı hissettim.
Nys okula gittiğim de gine o kız iş başına geçmişti bile.Yawşıyordu resmen Mehmet'e .Aklımdan bin bir düşünce var ken o kızın Mehmet'e yaklaşması yetti beynimi karıştırmasına.O kız nasıl böyle onla konuşabiliyor.Keşke ben de cesur olsam.Ama ne işe yarayacak.Gine dalga geçilmiş olan ben olcam.Eve gittiğim de gece hep düşündüm.Acaba itiraf mı etsem aşkımı?
Keşke o da bana aşık olsa.Okula geri döndüğüm de Mehmetle Emime kavga ediyordu.Sanırım ayrılacaklar.Keşkeee.Gine Mehmet o havasıyla Emineyi yere savurup gitti.Bi yandanda kıza acıdım.Ben olsaydım yerinde gerçekten acı verici olurdu.
Ders zili çaldı ve sınıflara girdik.Ders boyu İtiraf etsem mi?düşüncesi vardı içimde.Ama sonunda karar verdim.O sırada matematik hocası Neslin Hoca bana seslendi
"Hişt.Yeni gelen çocuk 5 soruyu yap bakalım.
Sesimi çıkartamadım.Sonradan dilim çözüldü...
"B-ben mi?"
Diyerek titredim.
"Başka kim olcak?"
Herkes bana gülmeye başlamıştı.Ama sonra kalkıp soruyu çözmeye başladım.Bi yandan da Mehmet bana bakıyor mu?düşüncesi vardı içimde.Kesin rezil oldum Mehmet'e.
"Bu ne kızım ne yazıyorsun sen?"
"He ne oldu hocam?"
Dedim ve arkamı döndüm.
"Görmüyor musun ne yazdığını burası resim dersi değil çocuğum"
Dediği an tahtaya baktım ve bir an geri çekildim.Kulağımda gülüşme sesleri vardı.O zaman binlerce ağlayasım geldi.Benim için bu gülüşmeler değil de Mehmet'e rezil olduğum beni üzdü.
Hemen lavaboya doğru koştum...
Ayna da kendime baktım.
Neden bu kadar çirkinsin ki.Bir şeyi bile doğru yapamıyorsun.Bunu kabullenmen lazım sen çirkinsin.Sen çirkinsin haddini bilmelisin.
Bu kadar çirkinliğimle bir de aşkımı itiraf edecektim Mehmet'e. ben gerçekten büyük bir aptaldım.
Elimi yüzümü yıkayarak sınıfa gittim.Zil çoktan çalmıştı.Sınıfta başka bir öğrenciden eser yoktu.Sadece Mehmetle biz kalmıştık.Mehmet sadece defterine bir şeyler karalıyordu bende sırama yavaşça oturup defterimi çıkardım.
"Hey sen İlkbahar resmin çok güzel olmuştu buarada"
O ses kalbimi yerinden alıp ezecekti resmen.
"N-ne afedersin duymadım"
Diyebildim sadece oysaki duymuştum dediklerini.
"Duyduğunu biliyorum İlkbahar!"
Dedi bir anda.Yerimden kalkarak.
"he öyle mi evet teşekkür ederim "
Dedim.Sanki ona alışabilmiştim.Sonunda onu çekip götürmüyordu.Rekor kırmıştım sanki.Onla 1 dakikadan fazla konuşabildim çünkü.
Sonra kendimi rahatlatarak bende ona bir soru sordum.
"Şey..noodle sever misin?"
Hayır aptaldım. Bu soruyu sormamalıydım ben seviyorum noodle yemeyi.
"Noodle mi?O nedemek?Yeni bir trend mi?"
Evet ben gerçekten aptaldım.Sorunsuna cevap vermek zorundaydım ama.
"Hayır o kore yemeği ben de tadını çok sevdiğim için sen de seviyor musun dedim"
"Hayır o tarz şeylerden nefret ederim."
Dedi kaşlarını çatarak.Kesin benden huylanmıştır.Of ya.
"Şey ..Bir şey itiraf edebilir miyim?"
Dedim.Hayır bu sefer ben öldüm.Ağzımdan nasıl kaçıverdi ya.
"Edebilirsin "
Dedi saf görünüşü ile..Ya ben ne itiraf edeceğim.Offfff.Biraz sakinleşmiştim ama.ben böyleyimdir ağzımdan ne kaçar ben bile bilmem.
"Şey..."
Dicekken.Emine geldi ve Mehmet'i kolundan tutarak götürüyordu.Bende Mehmet Mehmet diye bağırıyordum. Sanki rüyam gerçekleşiyordu.Evet tüyam gerçekleşiyordu...