Ezgi yanağından süzülen göz yaşlarını diliyordu ve sadece yola bakıyordu.Hava yağmurlu olduğu için camlar buğlanmıştı.Ezgi hem camı siliyordu hemde yolu izlemek ile meşguldü.Aslında düsünmesi gereken bisürü şey vardı ama Ezgi bidaha bunları düşünürse kendisini tutamayıp çığlık atacaktı.Ama ailesi bunu duysa baya bir kızardı.Ezgi'nin ailesi çok baskıcıydı.Küçüklüğnden beri Ezgiye konuşma hakkı hiç vermemişlerdi.Sadece onlar Ezgi için kızları önemli değil ders önemliydi.Ailesi baya zengindi ama o sınıftaki arkadaşlarının gibi hiç düzgün bir kalemi bile olmamıstı.Kalemi sadece ısırıklarla doluydu.Sınıftakilere gelecek isek her yıl dışlanmıstı.Basına gelemyen kalmamıştı.Kafasına kremşanti tuz ve su döküp sonra poşetle boğmaya calısan ondan sonra da tuvalette kilitlenen o kız Ezgiydi.Zorba kızlar her gün Ezgiye iftira atıp bunu bütün okula duyururlardı ve herkes de o zorba kızlara inandıgı için kimse Ezgi'yi sevmezdi.Aslında hayatta onu seven tek bir kişi vardı.O da babannesiydi.Ama onu geçen kalp krizinden dolayı kaybetmişti.Ve artık onu seven kalmamıştı.Ezgi hayatta herkese karşı savasıyordu sanki.Ama hiç bir şey ise yaramıyordu.Ezgi şuanda arabada yolu izlerken uyuya kalmıştımTa ki yeni evlerine çoktan gelmişlerdi.Ama Ezgi yolda uyuyakaldığı için ailesi umarsamayıp arabadan inmiş olmalıydıları.Ezgi bir on dakika sonra uyanıp kendine geldi.Çoktan ailesi yeni evlerine geçmişlerdir diye düşünerek arabadan indi.Ailesi Ezgi'yi çagrımaya bile tahammülleri yoktu.Ezgi ailesine görünmeden sessizce eve geçti.Sanki uzun zamandır burdaymış gibi odanın burası güzelmiş diyordu.Ezgi bir anda acaba benim yatak odam nerde olur acaba diye düşündü.Bir anda evlerinde 3. katı olduğunu gördü hemen merdivenlerden minnak bir bebekmiş gibi çıktı.Çıktığında eski püskü büyük bir oda gördü.Ve oda lağım gibi kokuyordu.Arkasını döndüğünde sanki ayakkabısının yanından fare geçmişti.Ezgi bir anda irkildi.Biraz duraksadı ve başını öne eğdi ondan sonra biraz önce aradığı sorunun cevabını bulur gibi başını salladı ve "kesin ben bu yerde yatarım" dedi dedi içinden dışından ise ağızyla küçük bir gülümseme ifadesi takındı ayriyeten ağzını da kapattı.Ondan sonra Ezgi o iğrenç kokunun yanında 1 dakka bile kalmak istemdiği için aşağı kata indi.İnerken kapı açılma sesi duydu ve babası bir adamla konuşuyordu.Adam 50 60 yaşlarımda beline bağlanmış önlük sağ elinde bazı dosyalar ve kağıtlar sol elinde ise alet çantası taşıyordu o andan itibaren Ezgi onu mimar olduğunu düsündü.Ondan sonra adam kendi beğemiş bir tavırla her şeyi yaparım dediğini duydu Ezgi.Onları merdivenden izlerken,Ezgi aşağıya indi.O sırada babası o kendini beğenmiş adamı bir odaya davet etti.Onalr ilerlerken önde o adam babası da arkasındaydı ve o sırada Ezginin babası gözle kaş arasında Ezgiye el kol hareketiyle ayağımızın altında dolaşma dedi.Ezgi de oğüzden dışarı çıktı evde istemmiyordu bari dısarıyı dolaşıp etrafı tanıması lazımdı.Merdivenelerin katlarından teker teker indi.Yağmur bitmişdi her yer ıslaktı.Ezgi elini cebine koyup etrafa bakmaya başladı.Sokakta kimse yoktu.Sanırsın ki o evlerde kimse yok sadece Ezgi ve ailesi yaşıyordu.Biraz erafa bakınmaya devam etti.Ve yarın da yeni okuluna gitcekti.Bunun için hiç heycanlı değildi.Çünkü yine dışlancaktı.Buna adı kadar emindi.Ezgi 11. Sınıfa geçmişti.Ve hala liseye alışamamışdı.Ve bir anda o ıssız sokaktan bir ses duydu ama sanki bütün mahalle ordaymış gibiydi.Ezgi sesin olduğu yere gitti.İlerledi ilerledi ve sonunda bir kırtasiyenin önünde durdu.Bütün insanalr kırtasiyede bir şey almak için uğraşıyordu.Ağlayan çocuklar mı dersin sıra kapmaya çalışn anneler ,kitap almaya çalısan gençler ve sakız çiğneyip bir sürü eşya almış o 5 li zorba grubu içerden çıkmaya çalışırken görmek çok garipdi.Ezgi sonra o 5 li grub derekn eski okulundaki zorbalrı hatırladı bunları iyi tanırdı.Oğuzden hızlı adımlarla tam kırtasiyrye bakarken gidiyordu ki birisine çarptı.kokusu çok güzeldi.Ceketi de yünden bir battaniyeti anımsatıyordu.Ama Ezgi hemen geri çekildi ve bir erkeğe çarptığını fark etti ikisi bir süre bakıştılar.Sadece gözleri birbirine bakıyordu.Ezgi ondan etkilenmiş gözlerle bakıyordu hatta ama sonra yaptığı şeyin çok mantıksız olduğu için hemen geri çekildi gözlerini ondan ayırarak ellerini de uzattarak "çok özür dilerim " diyip koşarak gitti.Ama o keskin bakışlarıyla, biraz koşan Ezgi'yi izledi sonra kendi başını iki yana sallayarak dikkatsize bak diyerek kırtasiyeye girdi.O sırada zorba kızlar hem ordan çıkamya çalışırken 1 tanesi onu gördü o kız iki yıldır ona âşıktı ama hala o yani Rüzgar'ın ona aşkını ilan etmesini bekliyordu ki 2 yıldır Rüzgar onu tersliyordu.Ama hala zorba kız umudunu kaybetmemişti.Sonra zorba ona doğru koşarak o kalabalıkta tam sarılcakken Rüzgar geriye çekildi zorbanın elleri boş kaldı.Ama umursamz bir tavır ve gözlerle nasılsın dedi Rüzgar artık sıkılmıştı her gün aynı seneryo geçiyordu.Rüzgar da onu sevmediği için git başımdan diye bağırdı.Herkes bir anda rüzgara bakmıştı bütün herkes bir zorbqya bir Rüzgara rüzgara baktı .Rüzgar bı anda herkesin ona baktığını görünce İşinize bakın dedii!!Herkes bı anada pişman oldukları için hayatlarına devam ettiler.Zorba kız off layarak Rüzgarın yanından ayrıldı.Rüzgar gözlerini devirerek raflarda kitap armaya devam etti.Ama aklından Ezgi bir türlü çıkmıyordu.Be acaba o kız şimdi napıyordur diye kendi kendine sordu.O sırada Ezgi ise koşuşturmaktan çok yorlduğu için bir banka oturmuştu.Ama galiba Ezgi evinin yolunu kaybetmişti.Ezgi'nin o kadar yön bilgisi iyi değildi.Havada kararıyordu.Ezgi hemen kalktı ve düz yürümeye başladı.Evini belki bu sayede bulabilirdi...
Devam edecek...