Sabahın ilk ışıkları mimarlık ofisinin yüksek camlarına vururken, Arya masasının başındaydı. Önünde uzanan devasa proje taslağına odaklanmaya çalışsa da aklı dün akşamki yürüyüşte, Serkan’ın parmaklarının arasındaki elinin sıcaklığındaydı. "O zaman birlikte başaralım," demişti... Kelimeler dilden kolay dökülmüştü ama bunu başarmak, çizim yapmak kadar basit olmayacaktı.
Kahvesinden bir yudum alırken arkasında hissettiği adımlarla irkildi. Serkan, elinde iki fincan taze espresso ve o alışıldık karizmatik gülüşüyle masasına doğru yaklaşıyordu.
"Görünüşe göre erken gelen tek mimar ben değilim," dedi Serkan, fincanlardan birini Arya’nın masasına bırakarak. Gözlerindeki derin mavi, dünkü belirsizliğin gölgesini hâlâ taşıyordu.
Arya, heyecanını gizlemeye çalışarak kalemi elinde döndürdü. "Projeyi teslim etmeden önce üzerinden geçmemiz gereken çok detay var. Özellikle diğer şehre transfer meseleleri gündemdeyken..."
Serkan hafifçe masaya eğildi, ses tonu birden ciddileşmişti: "Arya, dün gece de söyledim. İşimi ve kariyerimi önemsiyorum ama seninle burada kurduğumuz bu bağı bir kalemde silip gitmeye niyetim yok. Yönetim kurulu ne derse desin, bu projeyi seninle bitireceğim."
O an ofise giren diğer çalışanların sesleriyle aralarındaki büyülü atmosfer bir anda bölündü. Fakat ikisi de biliyordu ki artık sadece bir mimari projeyi değil, ortak geleceklerini çiziyorlardı. Ancak öğleye doğru gelen bir telefon, Serkan’ın transfer sürecinin yönetim kurulu tarafından hızlandırıldığını haber verecekti... Arya için asıl mücadele şimdi başlıyordu.