Aynı dersleri dinleyen, birbirimizden alakasız iki sınıf arkadaşıydık sadece. Güneşin pencerelerden süzüldüğü cıvıl cıvıl bir sınıf.(cıvıl cıvıl olması biraz şüpheli aşkım) Masanın üzerinde kitaplar. Yan yana oturmuş Nafinin matematik dersini dinlemek yerine gülüşüyoruz. Ve kaderin bizim için yazdığı senaryodan henüz habersizdik.
Zaman geçtikçe birlikte vakit geçirmek eğlenceli bir aktiviteye dönüşmüştü.
Derken bir gün bir şeyler değişti.
Şehrin sokaklarında, parklarında ya da bir kafede yan yana iki genç. Kızın elinde bir kahve ve oğlana bir şeyler anlatıyor. Her zamanki gibi. Saçma sapan şeyler. Ve çocuk bunu gerçekten ilgisini çekmiş gibi cevaplar veriyor. İkisinin de yüzünde kocaman, içten bir gülümseme var.
Akşamüstü gün batımı renkleri altında ikisinin de göz göze geldiği bir an, muhteşem bir fotoğraf çekiliyor. Rastgele biri çekiyor. Zaman durmuş gibi. İkisi de birbirine bakıyor. Onların dışında her şey bulanık. Rüya gibi. (O günden sonra kızın mutluluktan ayakları götüne vura vura eve koşuşunu söylemiyorum... yazardan notlar)
Dünyada milyonlarca koku vardı ama benim için en özel, en huzurlu olanı kokusu senin kokundu. Ne zaman yan yana gelsek senin kokunu her içime çekişimde kendimi ait olduğum yerde evimde gibi hissediyordum. Ve o bakışların... Bana her baktığında içimi eriten o derin bakışların.
Tabii ki ilişkimiz sadece romantik bakışmalardan ibaret değildi. Aramızdaki o bitmek bilmeyen eğlence en büyük imzamızdı. Benimle uğraşmayı o kadar çok seviyordun ki. Aslında beni sinirlendirmenden hoşlanmıyormuş gibi davransam da benimle uğraşman içten içe hoşuma gidiyordu. Biz yan yana hem eğlenen hem de birbirini delice seven iki ruh olmuştuk. Ve bu hikaye daha yeni başlıyordu sevgilim.