Bölüm 6

5. Bölüm – Maskelerin Düştüğü An Silah sesi depoda yankılandı. Kısa, keskin ve öldürücü bir sessizlik bıraktı arkasında. Kurşun, kapının hemen yanındaki metal kolonun içine saplandı. Kıvılcımlar saçıldı. Adam refleksle yere kapandı. Leeny çığlık atmadı. Donup kalmıştı. Nefesi kesilmiş, kalbi kulaklarında atıyordu. Silahı tutan el titriyordu; tetiği çeken o değildi ama korku yine ona aitti. “Yeter!” diye bağırdı içeriden biri. Kaçıran adamdı. Sesindeki sakinlik artık çatlamıştı. Adam yerden kalkmadı. Sadece konuştu. “Leeny,” dedi net ve yüksek bir sesle. “Korkma. Bu ses benim.” Leeny’nin gözleri büyüdü. O sesi tanıyordu. Haftalardır rüyalarında duymuştu. Polisler, aile, herkes umudu kesmeye başlarken… o ses hep oradaydı. “Yusuf?” diye fısıldadı. Bir anlık sessizlik oldu. Sonra kilidin sesi duyuldu. Kapı aralandı. Yusuf içeri girdi. Yüzü yorgundu. Sakalları uzamıştı, gözlerinin altında uykusuzluğun izleri vardı ama bakışları hâlâ aynıydı. Kararlı. Net. Gerçek. Leeny ağlamaya başladı. Sessizce. Hıçkırmadan. Sanki gözyaşları bile yakalanmaktan korkuyordu. Kaçıran adam silahı Yusuf’a doğrulttu. “Bir adım daha atarsan…” dedi. Yusuf durdu. Ellerini yavaşça kaldırdı. “Onu bırak,” dedi. “Beni istiyorsan buradayım.” Adam güldü. Kısa, boş bir kahkaha. “Geç kaldın,” dedi. “Bu hikâye burada bitiyor.” Leeny, zincirin ucunu fark etti. Gevşekti. Kimse fark etmemişti. Parmaklarını yavaşça oynattı. Zincir yere düştü. Ses çıkarmadı. Tam o anda, dışarıdan siren sesleri yükseldi. Adam panikledi. Gözleri bir anlığına Yusuf’tan ayrıldı. O an yeterliydi. Leeny koştu. Yusuf ileri atıldı. Silah yere düştü. Gürültü, bağırış, metal sesleri… Her şey birkaç saniyede oldu. Polisler depoya girdiğinde, adam yerde kelepçeliydi. Leeny, Yusuf’un ceketine sarılmıştı. Titriyordu ama artık korkudan değil. “Kurtuldun,” dedi Yusuf sessizce. “Bitti.” Leeny başını salladı. “Hayır,” dedi fısıltıyla. “Şimdi başlıyor.”