Gözlerimi açtığımda hava çoktan kararmıştı.
Bir süre nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Başım dönüyordu. Etrafıma baktığımda tanıdık sokakları gördüm.
Sonra yanımdaki kişiyi fark ettim.
Kardelen.
“Manolya?”
Başımı ona çevirdim.
“İyi misin?”
Cevap vermeden önce birkaç saniye gözlerine baktım.
“İyiyim.”
Kardelen rahatlamış gibi nefes verdi.
“Eve gidelim.”
Birlikte yürümeye başladık.
Sokak normalden daha sessizdi. Sokak lambalarının bazıları yanmıyor, yananlarsa arada bir titriyordu.
Kardelen'in eli birden elimi buldu.
Parmaklarını benimkilerin arasına geçirdi.
“Benden ayrılma.”
“Neden?”
Cevap vermedi.
Sadece elimi daha sıkı tuttu.
Arkamızdan ayak sesleri duyuldu.
Kardelen durdu.
Ben de durdum.
“Ne oldu?”
Kardelen arkasına baktı.
Yüzündeki ifade değişti.
“Koş.”
“Ne?”
“Manolya, koş!”
Beni ileri doğru itti.
“Kardelen!”
“Koş!”
Ayak sesleri hızlandı.
Kardelen önümde koşuyordu. Ben arkasından yetişmeye çalışıyordum.
“Kardelen, bekle!”
Bir süre sonra arkasına baktı.
“Devam et!”
“Seni bırakmam!”
“Git!”
“Hayır!”
Tam ona ulaşacakken Kardelen durdu.
Beni arkasına aldı.
“Kardelen, çekil!”
“Hayır.”
“Ne yapıyorsun?”
Bu kez bana dönmedi.
“Sen devam et.”
“Hayır!”
“Manolya…”
Sesi çok sakindi.
“Bana bak.”
İstemeden gözlerimi ona çevirdim.
Kardelen bana baktı.
O an yüzünde korkudan çok başka bir şey vardı.
Sanki söylemek istediği çok fazla şey vardı ama zamanı yoktu.
“Beni dinle.”
“Hayır, ne olursa olsun seni bırakmayacağım.”
Kardelen başını hafifçe salladı.
“Biliyorum.”
Sonra bana küçük bir gülümseme verdi.
“Zaten hep böyleydin.”
“Kardelen…”
“Hatırlıyor musun?”
“Ne?”
“Çocukken karanlıktan korkardın.”
Gözlerim doldu.
“Şimdi bunun sırası değil.”
“Biliyorum.”
Kardelen bir an sustu.
“Yine de…”
Sesindeki titremeyi ilk kez o zaman fark ettim.
“Sen korktuğunda elini tutardım.”
“Şimdi de tut.”
Kardelen elini uzattı.
Ben hemen tuttum.
“Bak,” dedi. “Artık korkmuyorsun.”
“Çünkü yanımdasın.”
Kardelen gözlerini kapatıp kısa bir nefes aldı.
Sonra arkamızdan gelen sesi duydu.
Elimi bıraktı.
“Kardelen!”
Beni geriye doğru itti.
“Kardelen, yapma!”
Birkaç saniye içinde her şey oldu.
Kardelen yere düştü.
“KARDELEN!”
Yanına koştum.
Dizlerimin üzerine çöktüm ve onu kollarımın arasına aldım.
“Hayır…”
Sesim çıkmıyordu.
“Kardelen, bana bak.”
Gözlerini güçlükle açtı.
“Manolya…”
“Buradayım.”
“Kaçtın mı?”
“Hayır.”
Kaşlarını hafifçe çattı.
“Niye?”
“Çünkü seni bırakmayacağımı söyledim.”
Kardelen çok hafif gülümsedi.
“İnatçısın.”
Ağlamaya başladım.
“Sen de sus artık. Eve gidiyoruz.”
“Eve…”
“Evet.”
“Annem…”
Sesi kesildi.
“Annem bizi bekliyordur.”
“Evet.”
“Sen de ona söyle…”
“Ne?”
Kardelen bana baktı.
“Ben birazdan geleceğim.”
Başımı hızla salladım.
“Hayır. Kendin söyleyeceksin.”
“Manolya…”
“Hayır!”
Sesim sokakta yankılandı.
“Bunu bana söyleme.”
Kardelen gözlerini kapattı.
Ben hemen yüzüne yaklaştım.
“Kardelen?”
Bir süre sonra gözlerini yeniden açtı.
Bu kez bakışları çok daha sakindi.
“Biliyor musun…”
“Neyi?”
“Seni kardeşim olarak seçebilseydim…”
Gözlerimden yaşlar süzüldü.
“Yine seni seçerdim.”
“Kardelen…”
“Her seferinde.”
Başımı onun omzuna yasladım.
“Ben de seni seçerdim.”
Kardelen hafifçe gülümsedi.
“Biliyorum.”
Siren sesleri uzaktan duyulmaya başladı.
Mavi ışıklar sokağın duvarlarında belirip kayboluyordu.
“Bak,” dedim ağlayarak. “Yardım geliyor.”
Kardelen cevap vermedi.
“Kardelen?”
Elini tuttum.
“Kardelen, bak bana.”
Sessizlik.
“Kardelen…”
Elini iki elimle tuttum.
“Lütfen.”
Sirenler artık çok yakındı.
Ama Kardelen cevap vermiyordu.
“Sen bana söz vermiştin.”
Sesim gittikçe küçüldü.
“Eve gidecektik.”
Başımı onun omzuna yasladım.
“Birlikte gidecektik…”
Bir süre sonra polisler sokağa ulaştı.
Birileri yanıma geldi, bana bir şeyler söyledi.
Ama hiçbirini duymadım.
Çünkü hâlâ Kardelen'in elini tutuyordum.
Ve o el artık benim elimi tutmuyordu.
“Beni bırakma demiştin…”
Fısıltıyla konuştum.
“Sen bırakmayacaktın…”
Gözlerimi kapattım.
“Ben seni nasıl bırakayım şimdi?”
Sirenlerin sesi uzaklaşıyor gibiydi.
Sokak yeniden sessizleşti.
Ve o gece Manolya'nın hayatında bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
