Dev muz tam ortalarına düşmüştü.
Herkes dakikalarca sessizce muza baktı.
Sonunda Mira sessizliği bozdu.
"...Bunu biri açıklayacak mı?"
Patron omuz silkti.
"Yok."
Canavar muzu dürttü.
"Bence yenebilir."
Akira hemen bağırdı:
"Hayır! Sakın dokunma!"
Canavar yine de dokundu.
Bir anda dev muz ikiye ayrıldı ve içinden altın renkli bir sandık çıktı.
Mira şaşkınlıktan ağzı açık kaldı.
"Yani... Hazine muzun içindeymiş?"
Patron başını salladı.
"Evet."
Akira derin bir nefes aldı.
"Biz bunca yolu... bir muz için mi geldik?"
"Hayır."
"Sandık için mi?"
"Hayır."
"O zaman ne için?"
Patron gülümsedi.
"Canım sıkılıyordu."
Herkes donup kaldı.
Canavar sinirle bağırdı:
"Yani ben bin yıldır boş yere mi burada nöbet tutuyorum?!"
Patron utana sıkıla cevap verdi.
"...Evet."
Canavar olduğu yere oturup ağlamaya başladı.
"Ben hayatımı sorgulayacağım..."
Mira gülmekten yere çöktü.
Akira bile sonunda kahkahasını tutamadı.
Patron sandığı açtı.
İçinden altınlar ya da mücevherler çıkmadı.
Sadece bir kâğıt vardı.
Akira kâğıdı açıp yüksek sesle okudu:
"Gerçek hazine, birlikte güldüğünüz anlardır."
Bir an sessizlik oldu.
Sonra Mira gülümsedi.
"Aslında... doğru."
Akira da başını salladı.
"Bu yolculukta hiç bu kadar eğlenmemiştim."
Patron elini salladı.
"Eee, o zaman görev tamamlandı."
Bir anda mağara parlamaya başladı. Duvarlar yavaş yavaş kayboldu, çiçekler yeniden açtı ve çıkış yolu belirdi.
Canavar da çantasını sırtına taktı.
"Ben emekli oluyorum."
Patron şaşkınlıkla sordu:
"Nereye?"
"Bir kafede çalışacağım. En azından müşteriler teşekkür ediyor."
Herkes bir kez daha kahkaha attı.
Akira ve Mira ormandan çıkarken arkalarına dönüp son kez el salladılar.
"Hoşça kalın!"
Patron ile eski bekçi de el sallayarak bağırdı:
"Yine bekleriz! Ama bu sefer muz getirmeyin!"
İki kardeş eve döndüklerinde duvara o gizemli haritayı astılar.
Altına ise tek bir cümle yazdılar:
"En güzel hazine, birlikte yaşanan komik anılardır."
Ve böylece Akira ile Mira'nın ilk büyük macerası, bol kahkahalı ve mutlu bir sonla noktalandı.
SON. 🍌✨