Açelya, zihnindeki korkularla sarsılıyordu. Hamileliği ve Ahmet’in tehditleri arasında sıkışmış, nefes almakta zorlanıyordu.
Bir an, her şeyin son bulacağına karar verdi. Korkuları, ağrıları ve travması, onu hastanenin çatısına doğru sürüklüyordu.
Yavaşça, karanlıkta çatının kenarına yaklaştı. Her adımında, içine doğan bir boşluk hissi vardı.
"Buna son vermeliyim," diye fısıldadı kendi kendine. "Her şey bitmeli, bu hayat..."
Gözleri, bir sonraki adım için kendini hazırlıyordu.
Ama tam o sırada, Baran’ın sesi onu durdurdu:
"Açelya, ne yapıyorsun?"
Baran, paniğe kapılmış bir şekilde çatının kenarına kadar koştu.
Açelya, başını kaldırıp ona bakmadan devam etti. "Bunu yapmalıyım, Baran. Bunu bitirmeliyim."
Baran, ellerini uzatıp onu çekmek için her şeyini ortaya koydu. "Hayır, Açelya! Lütfen, benimle kal!"
Sadece adımlarını hızlandırdı, ama Baran onu yakalamıştı.
Açelya, onun kollarında titriyor, gözleri yaşlarla doluyordu.
"Ahmet... o beni öldürecek," dedi, kelimeler zorla çıkıyordu. "Bebeğimi alacak, her şeyim son bulacak."
Baran, ona sımsıkı sarıldı ve dizlerinin üstüne çöktü. "Ben seni bırakmayacağım, Açelya. Birlikte bu korkuyu yeneceğiz, ama bunu yapma, seni kaybetmek istemiyorum."
Bir süre sessizce durdular. Baran, kalbinin derinliklerinden gelen korkuyu bastırarak, sadece onun yanında durmaya çalıştı.
Sonra, doktorlar geldi. Açelya, artık kendini tutamayacak kadar yorgundu.
Sakinleştirici bir iğne yapıldı ve yavaşça gözleri kapandı. Baran, onu kollayarak hastane odasına taşıdı.
Açelya, sessiz bir uykuya daldığında, Baran’ın gözleri dolu doluydu. O, onun koruyucusu olacaktı; tüm karanlıkları birlikte aydınlatacaklardı.