Bölüm 2

Dilan Dilan diye açtım gözlerimi karşımda gülümseyen annemi gördüm Günaydın anneciğim dedim Hadi kalk bakalım Geç kalma sofrayı baban çok kızlar Yoksa biliyorsun huyunu Bilmez miyim anne huyu batsın Aa kızım hiç bu babana böyle denir mi Ayıptır şerdir Tamam anne üstümü giyip aşağı ineceğim Peki bir güzel kızım Ben de bir çarşıya çıkayım diyorum bugün ama ayaklarım çok ağrıyor Sen benim yerime çıksan olur mu güzel kızım abin seni çarşıya bırakır giderim Tabii Anne bu soru mu Aa ya da kızım gitme baban kızar şimdi yok anne bu halini Hiçbir yere gidemezsin Per Perişan zaten ne yapıyorsa yapsın o senin bu halinle hiçbir yere yollayamam ama kızım hemen annemin lafını böldüm ve çarşıya gitmek için hazırlandım aşağı indim babam sert bakışlarıyla sofraya çağırdı beni niye geç kaldın şey baba üstümü giyecektim çarşıya gitmek için hemen elini masaya Vurdu Kim dedi sen çıkabilirsin diye abime baktım abim de sus sus oturmuş üstüne O da beni azarladı babamın sözünden mi çıkıyorsun dedi sonra babam döndü bana hiçbir yere gitmiyorsun Otur oturduğun yerde dedi ben annemin halini görünce hemen babama çıkıştım Baba annemin halini görmüyor musun dedim annem korkmuş bakışlarıyla bana baktı Babam da sinirlenmişti Kaşlarını çatıp bana baktı ellerini havaya kaldırdı bana vurması ile yerde olmam biri oldu abimi hemen ayağa kaldırdı beni odaya götürdü kapıyı da üstüme kilitledi Sakın çıkma bugün dedi babamın gözüne gözükme dedi babam içeride hala bas bas bağırıyordu artık alışmıştım tokatlarına sözlerini al dırış etmiyordum pek alışmıştım küçüklüğümden beri böyleydi burada üü üzlen tek ben oluyordum He bir de anneme atlamayayım Zavallı kadın Onun da yemediği dayak kalmamıştı ben bu evde hep çıkma hayalleri kuruyordum okuyacaktım ve buradan gidecektim Tabii babam Bunda izin vermemişti ama ben gizli gizli çıkıyordum Tabii buna abim de yardım etmişti ilk kez bir iyiliği dokunmuştu bana ama bilmiyordum ki bu iyiliği boş değil de aslında hayatımı düzeltmiyordu mahvediyordu Ama ben bunu bilmiyordum aradan bir buçuk iki saat geçti sesler kesilince babamı ve abimin gittiğini anlamıştım dışarı çıktım bahçemizin havlusunda yürürken aklıma annemin yorgun bakışlara geldi hemen yanına koştum Anne bugün İyi misin Yardım edeyim mi sana dedim Yok kızım otur zaten bugün benim yüzümden azar yedin Bir de üstüne dayak yedin Yok anneciğim olur mu hiç öyle şey babam zaten Alıştım onun bu haline yemek hazırladık saat 8 olmak üzereydim sert yumruklarla kapıyı çalmaya başladılar hemen gidip kapıyı açtım kapıyı açmamla şok olmam bir oldu annem ben bembeyaz yüzümü görünce o da yanıma geldi O da gördüğü şey karşısında şaşkınlıktan dilini yuttu kimse öylece bakarken abimin o halini gördük yara bere kan içindeydi yanında da birkaç adamlar vardı sonra içeriye bir adam giydi Uzun boylu çok yakışıklı gözüküyordu iri boyluydu simsiyah gözleri vardı abimi yere attığı gibi kolumdan tuttu senmişsin Dilan dedi konuşamadım beni sarstı bir daha bağırdı çağırdı ben kekeleyerek di D i lan dedim Ben sürüklemeye başladı Annem çığlık attı bırak kızı diye abime baktım abim zaten kendisi perişan durumdaydı ama çok tuhaf yüzünde bir pişmanlık suçluluk hissi gibi bir his vardı o an korkuyla ne yapacağımı ben bile bilmiyordum adam beni sürüklemeye başladığında bu sefer kendimi toparladım biraz bağırdım bırak dedim Ne yapıyorsun dedim Dinlemedi sürüklemeye devam ettim çığlıklarım daha çok yükseldi Annem koştu yanıma kurtarmaya çalıştı ama Korumalar Onun da Kolumdan tuttular annemi bırakın diye bu sefer ben bağırdım bu sefer Kara Çocuk yine konuştu sert bakışlarıyla Kes sesini yürü arabayı dedi ben nefes nefese kalmış bir Halle Burak diyorum saniye çığlık attım bütün mahalle ayağa kalktı Ama korkudan bir kişi bile oynamadı yerinden Tabii bizim Mardin'de pek işte karışılmaz böyle şeylerin Çünkü onların da başına girer kan davası falan filan derken mevzu uzardı çığlıklarımla beraber adım beni arabaya atması biri oldu arabayı çalıştırdı gitmeye başladık Ben hala Çığlık atıp çırpınıyordum adam hala kollarımdan tutuyordu arkama baktığımda koşar annemi gördüm ellerinden kurtulmuştu çığlık çığlığa sokaklarda koşuyordu bir süre sonra annemin yere düştüğünü gördüm ben hala çırpınıyordum Ama adamın pes edeceği yoktu benim de yoktu ama hemen onu dönüp konuştum Ne istiyorsun bizden konuşmuyordu hala yola bakıp Gitmeye devam ediyordu Ben biraz daha bağırınca adam sert bakışlarıyla bana baktı kesecek misin Sesini yoksa ben Keseyim mi dedi Benden ne istediğini söylemeden sesimi asla kesmem dedim sert bir kararla döndü bana baktı cebinden bir mendil çıkardı ve ağzıma dayadı çırpınmaya çalıştım ama nafile idi bayılttı beni ve gözlerimi orada açtım hayatımı mahveden yerde açtım