Hayat çok acımasız değilmi herkesin elinden birşeylerini veya sevdiklerini alıyor işte o hayat benden babamı aldı .Hayat hikayem şöyle başlıyor biz butlu mesut bir çekirdek aileydik ben annem ve babamla yaşıyordum babamın küçük bir para düşkünlüğü vardı ilk başlarda bu küçük geliyordu tabi ama gittikçe arttı . Dışarıda evimizin önünde küçük bir bahçe vardı birgün o bahçede eylenip oynarken babam beni yanına çağırdı ben o zaman lar küçüktüm okula bile gitmiyordum okadar alışmıştım ki yalnız oyun oynamaya etrafımda hiç arkadaşım yoktu hep yalnız oynardı .Babam beni çağardığında bana şu konuşmayı yaptı
-küçüçük kızım artık büyüdü ve okula gitmesi gerekiyor bence sen ne dersin ?
Rededercesine kafamı iki yana salladım
- hayır baba ben daha küçüğüm senin küçük kızınım
Babam anneme dönerek yardım diler cesine baktı annem anladı ve hemen konuştu
-Canım kuzum sen zaten hep bizim küçük kızımızdın ve hep öyle kalacaksın ama küçük kızlarda okula gider .Hem sen okula gidince arkadaşların olacak onlarla oyun oynayacaksın Babamın kuçağından inip içeri girdim .annem
-biz ne yapacaz bu kızı dediğini duyacak kadar uzklaştım ve eve girdim