Günlerden pazartesiydi. Okulumun ilk günüydü. Hem heyecanlıydım hem de korkuyordum. Ya arkadaşsız kalırsam diye düşünüyordum. Yine de okula gittim.
Okula girdiğim an içim ürpermişti, ama aldırmadım ve sınıfıma geçtim. Sırama oturduğumda yanıma bir kız geldi ve tanışmak istedi. Tabii ki hemen tanıştım. İsmi Eda’ydı. Ama garipti; yüzü mutsuz ve bıkmış görünüyordu.
Ne olduğunu sorduğumda sadece uzun uzun suratıma baktı.
Sonra bana bu okulun yatılı olduğunu söyledi. Halbuki bana böyle bir bilgi verilmemişti.
Okul bittiğinde beni kendi odasına çağırdı. Orada iki erkek daha vardı: Arda ve Efe. Onlarla da tanıştım. Fakat onlar da bana öylece bakıyordu.
Dayanamayıp sordum:
— Ne oluyor? Neden böylesiniz? Söyleyin artık!
Eda bana döndü.
— Bu okul sandığın gibi değil.
Kaşlarımı çattım.
— Nasıl yani? Normal bir okul işte. Ne varmış ki?
Eda derin bir nefes aldı. Arda ve Efe sessizce birbirlerine baktılar.
Sonra Eda fısıldadı:
— Çünkü bu okulda herkes mezun olamıyor… Bazıları buradan hiç çıkamıyor.”