BÖLÜM 2 —
Lara, fotoğrafı elinden bırakmadı.
Gözlerini fotoğraftaki küçük kıza dikmişti.
Küçük kızın saçları dağınıktı. Üzerinde açık renk bir elbise vardı. Yanındaki çocuk ise kameraya bakmak yerine ona bakıyordu.
Lara fotoğrafı Aras’a uzattı.
“Bu fotoğraf nereden sende?”
Aras birkaç saniye cevap vermedi.
“Babamın eşyalarının arasından çıktı.”
“Baban mı çekmiş?”
“Hayır.”
“Peki bu çocuk…”
Aras başını kaldırdı.
“Benim.”
Lara’nın nefesi kesildi.
“Sen… beni daha önce tanıyordun.”
“Hatırlamıyordum.”
“Peki şimdi nasıl hatırladın?”
Aras gözlerini fotoğraftan ayırmadı.
“Çünkü geçen hafta eski evin bulunduğu yere gittim.”
Lara şaşkınlıkla baktı.
“Eski ev?”
Aras başını salladı.
“Fotoğraftaki ev.”
Lara’nın aklına bir anda çocukluğundan kalan küçük bir anı geldi.
Denizin sesi…
Ahşap bir kapı…
Ve bir çocuğun ona söylediği bir cümle.
Ama cümlenin tamamını hatırlayamıyordu.
Sadece tek bir kelime.
“Aras…”
Lara bunu fark etmeden fısıldadı.
Aras başını kaldırdı.
“Ne dedin?”
Lara gözlerini kaçırdı.
“Hiç.”
“Lara.”
“Gerçekten hiçbir şey.”
Aras ona biraz yaklaştı.
“Beni hatırlıyor musun?”
Lara cevap vermedi.
Çünkü artık hatırlamaya başlamıştı.
Ama hatırladığı şey onu korkutuyordu.
Çocukken sahilde oynadığı bir gün vardı.
Yanında sürekli birlikte olduğu bir çocuk…
Sonra bir gün o çocuk ortadan kaybolmuştu.
Lara yıllarca onun nereye gittiğini merak etmişti.
Ve şimdi karşısında duruyordu.
Aras.
Fakat hikâyenin garip tarafı burada bitmiyordu.
Lara fotoğrafın arkasını çevirdi.
Orada el yazısıyla yazılmış bir tarih vardı.
Ve altında yalnızca şu cümle:
“Bir gün yollarımız yine kesişecek.”
Lara’nın yüzü bembeyaz oldu.
“Bunu kim yazdı?”
Aras fotoğrafa baktı.
“Bilmiyorum.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Lara başını kaldırdı.
“Ben biliyorum.”
Aras şaşkınlıkla ona baktı.
“Kim?”
Lara’nın gözleri doldu.
“Annem.”
Sessizlik.
Sahilden gelen dalgaların sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Aras yavaşça sordu:
“Annen beni tanıyor muydu?”
Lara cevap vermeden önce uzun süre düşündü.
“Bilmiyorum.”
“Lara…”
“Gerçekten bilmiyorum.”
Tam o sırada Lara’nın telefonu çaldı.
Ekranda annesinin adı yazıyordu.
Lara telefonu açtı.
“Anne?”
Karşı taraftan gelen ses titriyordu.
“Lara… Aras yanında mı?”
Lara dondu.
Aras onun yüzündeki değişimi fark etti.
“Evet.”
Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.
Sonra annesi tek bir cümle söyledi:
“Onunla bir daha görüşme.”
Lara’nın kalbi hızlandı.
“Neden?”
Ama annesi cevap vermedi.
Telefon kapandı.
Lara yavaşça Aras’a baktı.
Aras’ın yüzündeki ifade değişmişti.
“Ne dedi?”
Lara cevap vermekte zorlandı.
“Seninle bir daha görüşmememi söyledi.”
Aras gözlerini yere indirdi.
Sanki bunu bekliyormuş gibi…
“Demek hâlâ korkuyor.”
Lara kaşlarını çattı.
“Neden korkuyor?”
Aras cevap vermedi.
Lara bu kez daha sert sordu:
“Aras, annem senden neden korkuyor?”
Aras birkaç saniye sustu.
Sonra cebinden başka bir şey çıkardı.
Eski bir anahtar.
“Çünkü bu anahtarın neyi açtığını öğrenirsen…”
Lara ona baktı.
“…ailen hakkında bildiğin her şey değişecek.”
Lara anahtara baktı.
Ve o anda yıllardır unutmuş olduğu bir anı tamamen geri geldi.
Çocukken Aras ona aynı anahtarı vermişti.
Ve şöyle demişti:
“Bunu sakla. Bir gün sana lazım olacak.”
Lara’nın elleri titredi.
Çünkü o anahtarı…
yıllardır odasında saklıyordu.
Ve neyi açtığını hiç bilmiyordu.