Sabah çalan alarm ile rüyalarımın en güzel yerinde uyanmıştım. Kalktığımda yanımda yine kimsenin olmadığını görünce her gün olduğu gibi yine üzüldüm. Yavaş yavaş yatağımdan kalktım ve banyoya ilerledim. Aynaya baktım ve evet… berbat haldeydim. Yaşadığım son olaylar beni gerçekten sarsmıştı ve bu benim bütün vücuduma yansımıştı mutsuzdum ama hayata bir şekilde tutunmam gerekiyordu. Beni bu kadar sarsan olay canımdan çok sevdiğim babamın, annemi aldatması ile başladı. Annem ailesinin iyi olmasından başka bir şey istemeyen masum bir kadındı. Fakat 25 yıllık kocasının gerçek yüzünü görünce dayanamadı. Babam başka bir kadına kaçınca annemde stresten ve ilerleyen kanser nedeniyle hayatını kaybetti. Bunları düşünürken okula geç kalmamak için apar topar kahvaltı ettim ve üzerime kahverengi bir pantolon,beyaz crop giydim üzerime bir ceket aldım ve evden çıktım. Arabama girdim ve okula doğru ilerledim. Okula vardığımda okulumun ismini tekrar okudum ‘İstanbul Hukuk Fakültesi’ bir anda dudaklarımın arasından şu sözler döküldü “ben bu fakülteye gelebildiysem bu hayatta başaramayacağım bir şey yok” diye düşündüm.
Dersler bitmişti arabama doğru ilerlerken bir ses duydum. Bir kadın bana sesleniyordu. “Pardon!” “Bakar mısınız!”