2010
Karanlık terör örgütünden..
"Amayayı çağrın bana" diye kükredi Adata Albert Boris hemen sözünü ikiletmedi ve Amayayı alıp geldi amaya her zaman ki gibi sakindi aslı Türk olan bir terörtsti bu yüzden buralarla pek sevilmez istenilmezdi sonuçta Türklere karşı olan bir örgüttü ve bugün öğrendiğimiz bilgiyle dahada nefret ve kin duyuyorduk o özel asker hepimizin sonunu getirebilcek güce ve istibahrata sahipti ama bizimde elimiz boş değildi hakkında gizli kalmayan şeyler vardı ne kadar gizlensede bulması çok zor olmamıştı "Amaya sonunda sana bir fırsat göreve hazırmısın?" Diye sordu örgütün tim başkanı Albert italyan birisiydi sarışın uzun boylu oldukça çekici bir adamdı hoşuna gidiyordu Amayanın "tabiki Albert bunca yıldır sizlere çalışıyorum çok bekledim görevim ne "
Alyadan
Ateşlerin evinin önündeydim tam zili çalıcaktım ki ateş ve pırıl çıktı pırıl ateşin benimle yaşıt kardeşiydi "aa Alya bize mi geldin çok özledik seni annemde portakallı kurabiye yaptı tamda sana getiriyorduk" dedi tatlı tatlı ateşin yüzü asıktı sevmezdi portakal ama benim en sevdiğim şeydi hertürlü haline bayılırdım ama kurabiyesine asla dayanamazdım "yaaa nerde kurabiyelerim" dedim pırıl gülüp abimde ben verir gelerim dedim yok bende gelicem diye inat etti ikinizde keçi gibisiniz neyse ben markete gidicem baybay" deyip gitti ateşin yanına yaklaşıp "ya sende seviyorsun beni ve portakalı" dedim "sevmiyorum" diyince zoruma gitmişti sinirlenmiştim ve yanaklarım kızarmıştı ateş farkedip "portakalı sevmiyorum kızım kaç defa dicem alerjim var diye zırlamada al zıkkımlan" diyip kabı uzattı uzattığı gibi alıp yemeğe koyuldum "annemler yokmu bugünde bakıcın gelmiş" dedi "Bugün teyzem gelcekmiş biliyormusun beni alıp gezdircekmiş" dedim oysaki teyzesi gezdirmeye götürmicekti ...
Teyzem güneşle birkaç eşya alıp siyah bir arabada yola çıktık ama içim ürperiyordu teyzemin telefonu çaldı "Dediğim gibi Hallettim yola çıktık geliyoruz" tarzı birşeyler söyledi telefonun öbür ucuna..........
"Teyze teyze dur yapma bırakın beni teyze" teyzem hepimizi kandırmıştı şimdi bir ameliyathane gibi bir yerdeydik ve bana zorla ilaçlar vermeye çalışıyordu ne kadar ağlasam tepinip yalvarsam bile boştu en sonunda sakinleştirici tarzı bir iğneyi yapmışlardı artık sadece sesizce ağlıyordum annem ve ateşi çok özlemiştim onlar beni kurtarırdı değil mi.
