BÖLÜM 1-)
Merhaba, benim adım Asya İzmirde yaşayan bir kız çocuğuyum. Hayatta bir sürü zorluklar yaşadım ama hiç biri beni durduramadı hemde hiç biri... Ben 6 yaşındayken babam vefaat etti ve gerçekten çok üzüldüm babamın vefatından 3 yıl sonra yani ben 9 yaşındayken Annem kardeşlerim ve beni ansızın bir sabah terketmişti yurt dışına Anneannem ve teyzemlerin yanına kaçtığını söylüyor herkes ben gerçekten çok üzülmüştüm ama bunu belli etmemem gerekiyordu çünkü benim kardeşlerim var ve onlarada bu üzüntümü yansıtırsam onlarıda daha çok üzüfektim o yüzden sürekli kendi içime ata ata üzülüyordum. Kimsemiz yoktu izmirde tek başımıza kalmıştık durum amcamın kulağına gidince bize bir sürü yiyecek, içecek, kıyafet vb. Gerekli ihtiyaclwrımısı ve bir miktarda para göndermişti paranın içinde bir not buldum bunu amcam yazmıştı notta şöyle yazıyordu;"Kızım Asya, öncelikle hepinizi ayrı ayrı çok seviyorum şuanda burda işlerim çok yoğun sizi yanıma İstanbula almak isterdim fakat şimdilik idare etmen gerekicek tüm ihtiyaçlarınızı gönderdim, sadece senden okulunuzu aksatmamanızı ve kardeşlerinede sahip çıkman gerektiğini söylemek istedim. Sizi sürekli aramak için eski telefonumu sana yolladım ordan beni arayabilirsin istediğiniz zaman. Şimdilik bir abla olarak idare etmen gerekicek sana söz veriyorum işlerimi halledince sizide İstanbula yanıma alacağım sadece sabretmeniz gerekiyor. Unutma sizi çok seviyorum ve sana iyi bir abla olacağın konusunda güveniyorum "
~Amcan Faruk ~
Notu okurken biraz duygulandım ama yine her zmn ki gibi içime atıp durdum. Biz toplamda 5 kardeştik isimlerimiz ; Asya, emel, yağmur, berk ve doruk idi. Kardeşlerimi her türlü okutuyordum fakat kendim okulu 4.sındıta bırakmaya karar verdim çünkü amcamdan sürekli para almak onu da sıkıntıya sokabilir diye düşündüm ve bir tekstilde ayakçı olarak işe başladım yerleri süpürüyor, ve çay yapıyor çalışanlara dağıtıyordum işim bana göre o kadarda sıkıcı degildi. Kardeşlerimi saat 1 de okula bırakıp saat 5 de almaya gidiyordum işimda saat 5 te bitiyordu zaten bu yüzden kolayıma geliyordu. Para biriktirmeye başladım amcam bize baya bir para yollamıştı fakat ben yinede biriktirip sonrası için ihtiyaçımız olabilecegini düşündüm. Kardeşlerimden Emel onları okuldan alıp eve gelince bana döndü ve ağlayarak şöyle söyledi;"Abla okulda öğretmenimiz herkesin annesinin bir yiyecek içecek yapıp okula götüreceğini söyledi benim annem yokki yanımda" dedi gerçekten neredeyse bende aglayacaktım fakat daha 9 yaşımda nasıl bir şey yapacağımı bilmeden emele "ben yaparım sende götürürsün ablacım olurmu?"dedim oda ağlamasını durdurdu ve gülerek olur dedi. Ben emel ağlamasın diye yaparım demiştim ama ne yapacağımı hala bilmiyordum çünkü henüz daha 9 yaşındaydım. Bende sırf emel üzülmesin diye amcamın bana verdiği telefondan bir limonata tarifi bulup yapmaya karar verdim. Gerçekten 9 yaşımda yaptığım en iyi içecek olabilirdi. Tadı harika olmuştu ve yaz olduğu için herkesin serin serin içeceğini düşündüm. Limonatayı dolaba attım ve ertesi gün kardeşm okula götürdü. Hayat bir yandan çok zor geçiyordu çünkü teker teker hepsinin kıyafetini yıkamak, saçlarını örmek, kıyafetlerini ütülemek zorundaydım ve benden hariç aynı şeyleri 4 kişiye birden yapınca dahada zor geliyordu fakat bunları yspmsk 9 yaşındaki bir kız çocuğuna ağırdan gelse maalesef ki kardesleirm için dimdik durmam gerekiyordu...
