Bölüm 13

Bu sırada Efe’nin tertipli ve düzenli evinde, telefonu çalarken Efe henüz uyanmamış, yatağında uyuyordu. Telefon sesiyle gözlerini açtı, telefona uzanıp kulağına götürdü.“Alo, efendim?”Telefonda hoş bir ses tonu vardı:“Günaydın Efe Bey, sizi Derman Psikiyatri Kliniği’nden arıyorum. İsmim Seda. Dr. Elif Kılıç hocamızın maalesef acil bir işi çıktığı için bugünkü saat 14.00’teki randevunuz iptal edildi. Bunun için çok üzgünüz. Fakat yarın için aynı saatte randevu ayarladık. Uygun musunuz?”Efe birden yatakta doğruldu:“Peki ama neden? Dr. Elif iyi mi? Bir hastalığı yok değil mi?”“Hayır Efe Bey, herhangi bir sağlık sorunu yok. Kendisi gayet iyi. Ancak iptal nedeni hakkında bilgim yok, üzgünüm.”Efe içten içe şüphelenmişti. Buna rağmen rahatlamış gibi yanıtladı:“Ah, tamam o zaman. Evet, yarın için uygunum. Teşekkür ederim bilgi verdiğiniz için. İyi günler.”Telefonu kapattıktan sonra yatağında oturur vaziyette duruyordu. Birden, zihninde Ural belirdi.“Ne o? Sen yoksa doktoruna mı âşık oldun? Yahu kafasız mısın kardeşim? O kadın sana hiç bakar mı?”Efe yataktan kalkarken kendinden emin bir şekilde gülümsedi:“Sen benim kim olduğumu bilsen böyle konuşmazdın.”Ural onunla birlikte yürüyordu:“Kimsin oğlum? İki kod yazdırıp birkaç şerefsizi yakalattın diye kahraman mı oldun? Profesör anlamadı ama Elif senin ne mal olduğunu anlayacak.”Efe gülerek karşılık verdi:“Kodu ben değil, sen yazıyorsun. Kodları sana yazdıran benim! Doğal olarak bu işi yapan Ural değil, Efe! Bir kahraman varsa o da Efe! Sen sadece zavallının tekisin!”Derin bir nefes alarak kendi iç sesiyle konuştu:“Ben kim miyim? Ben bu ülkenin kaderini değiştirecek adamım! Çünkü içimde seni tasarladım ve sen, ben istersem varsın! Şimdi hemen şu bilgisayarı aç ve zaman ayarı yap. Elif’in randevuyu iptal etmesi anormal bir durum. Garantiye alalım kendimizi...”Elif’in getirildiği gizli yerde herkes yerini almıştı. Toplantı masasında Elif ve profesörün dışında altı kişi daha vardı. Elif bu kişilerden yalnızca profesörü tanıyordu.Az sonra toplantı salonuna, 45 yaşlarında, 1.75 boylarında, kısa saçlı, gözlüklü bir adam girdi. Elinde evrak çantası vardı ve doğrudan salonun başındaki koltuğa geçti. Üst düzey bir yetkili olduğu her hâlinden belliydi. Çantasını açtı, belgeleri masaya düzgünce yerleştirdi. Ceketinin iç cebinden çıkardığı kalemi de belgelerin yanına koydu.Kapı yanında bekleyen takım elbiseli başka bir adam, laptopun kablo bağlantılarını tamamlamıştı. Yetkili kişi ona başıyla işaret verdi. Ardından arkasındaki büyük brifing ekranı açıldı.