Evelyn telefon ekranına bakıyordu.
Mesaj hâlâ duruyordu.
MAXIEN RISHWOLD: "Ivy'yi bırakın."
Altında tek bir cümle daha vardı.
"Onu geri almak için beni unutmanız gerekiyor."
Kimse konuşmadı.
Ivy köşede oturuyordu.
Ellerine bakıyordu.
Çünkü bir şeyi fark etmişti.
Saatler önce herkes onun adını biliyordu.
Ama şimdi...
Benjamin ona bakıp sordu:
"Biz... daha önce tanışmış mıydık?"
Ivy'nin yüzü düştü.
"Evet."
Sesi titredi.
"Sen benimle 3 yıl aynı sınıftaydın."
Benjamin kaşlarını çattı.
Ama cevap veremedi.
Çünkü zihninde hiçbir şey yoktu.
Elias bilgisayarını açtı.
"Bir teori buldum."
Herkes ona döndü.
"Bu boyut insanları direkt silmiyor."
"Eşyaları, fotoğrafları ve anıları değiştiriyor."
Evelyn:
"Yani?"
Elias yutkundu.
"Yani önce herkes seni unutur."
"Sonra dünya seni hiç yaşamamış gibi davranır."
O anda odanın ışıkları söndü.
CIZZZZZT
Televizyon kendi kendine açıldı.
Ekranda eski bir kayıt vardı.
Bir okul koridoru.
Boş.
Sessiz.
Sonra ekrana yazı geldi:
"ÖĞRENCİ SAYISI: 7"
Evelyn ekrana yaklaştı.
"Bu bizim okul..."
Kayıtta öğrenciler yürüyordu.
Ama yüzleri yoktu.
Sadece bir kişi hariç.
Ivy.
Giselle ağzını kapattı.
"Bu... nasıl olabilir?"
Ekrandaki Ivy kameraya baktı.
Ama gerçek Ivy odadaydı.
Kayıttaki Ivy konuştu:
"Eğer beni görüyorsanız..."
"Çok geç."
Kayıt bozuldu.
Sonra başka bir görüntü geldi.
Maxien.
Maxien kameraya bakıyordu.
"Evelyn."
"Onları dinleme."
Evelyn'in kalbi hızlandı.
"Maxien..."
Maxien devam etti:
"Ben seni kurtarmaya çalışmadım."
"Ben seni buraya getirdim."
Herkes dondu.
Benjamin:
"Ne?"
Maxien'in yüzü ekranda bozulmaya başladı.
"Çünkü bu yer..."
"Bir kişiyi kaybetmeden açılmıyor."
Evelyn geri çekildi.
"Hayır..."
Maxien fısıldadı:
"Ben öldüğümde..."
"Bir kapı açıldı."
Ekran karardı.
Sonra kapıdan bir ses geldi.
TAK.
TAK.
Herkes döndü.
Kapının önünde biri vardı.
Uzun boylu.
Yüzsüz.
Ama bu sefer farklıydı.
Üzerinde eski bir okul üniforması vardı.
Ve elinde bir fotoğraf tutuyordu.
Yaratık fotoğrafı cama yapıştırdı.
Fotoğrafta 8 kişi vardı.
Ama bu kez...
Maxien yoktu.
Onun yerine...
Evelyn vardı.
Evelyn'in nefesi kesildi.
"Hayır..."
Yaratık başını eğdi.
Ve ilk defa konuştu.
"Bir kişi daha unutulmalı."
Ivy ağlayarak bağırdı:
"EVEEELYN!"
Ama Evelyn fark etti.
Ivy onun adını söylediğinde...
Diğerleri ona baktı.
Sanki ilk defa duyuyorlardı.
Çünkü artık yeni hedef belliydi.
SIRADAKİ HATIRA: EVELYN BERRY WILLIAMS