Neler olduğunu bilmiyorum, neyin yanlış gittiğini anlayamıyorum. Genç çocuk elini yaşadığı adrenalin sebebiyle terden keçeye dönmüş saçlarına daldırdı ve tükenmek üzere olan gücüyle ayağa kalkmaya çalıştı, ilk denemesi başarısızdı. Neler olduğunu henüz kendisi dahi algılayamamışken bir başkasına açıklamak zorunda kalma düşüncesinin ne kadar korkutucu olduğunu fark edince irkildi, böylece ikinci denemesi de başarısızdı. Mide bulantısı ve baş dönmesinin getirdiği anlık kalkıp koşma dürtüsü ile üçüncü denemesi başarılıydı. Eline yüzüne bulaşmış olan kana aldırmadan kendini karanlık sokağa atması ve yere yığılması bir oldu. Farkına bile varmadan tüm düşüncelerini kötü kokulu ve uzun bir süredir midesine katı bir şey girmediğinden, su ağırlıklı olan bir kusmuk ile vücudundan dışarı atmaya çalıştı. Ayağa kalkmakta başarılı olamadığı gibi düşüncelerini bir kenara atmakta da başarılı sayılmazdı, en azından artık midesi bulanmıyordu. Ayaklandı ancak aklındaki karmaşa ne yürümesine ne de düşünmesine izin veriyordu. Sadece nefes almak, yürümek istemişti oysa.
Duvarlar üstüne gelmeye başlamıştı genç çocuğun, zaman algısını da yitirmeye başlamıştı. Yani bu kan toplamış gözlerimle, duvarlar etrafımda hayatımızın hikayesiyle dönerken tüm gece ayakta kalacağım. Pişmanlık duymuyor gibiydi, belki duymuyordu da, kendi kendine söylenip durdu; Gerçekten çok daha iyi hissediyorum, şimdi sonsuza dek yoksun. Soğumaya başlamış olan bedenin yanına gitmeye zorladı kendini, yavaşça kafasının yanına çömeldi. Titrek sesiyle "Kendi kendime seni hiç özlemediğimi söylüyorum, yalan söylemiyorum. Şimdi daha iyi hissediyorum." dedi. O çok sevdiği saçlara son bir defa daha dokunmak istedi, dokundu da.
Sana ihtiyacım, diye düşünürken çok kısa bir süre duraksadı genç çocuk. yok. diye tamamladı aklındaki cümleyi. Sana ihtiyacım yok, bu dünya artık sadece benim etrafımda. Önündeki ölü bedenin saçlarını okşamayı bırakmalıydı artık, gitmeliydi. Kapıya doğru yöneldi ve kendi kendine, artık var olmadığın için mutluyum. dedi. Belki de bu sözlerle sadece kendini avutuyordu genç. En sonunda düşüncelerinden vazgeçti ve çocuğun cansız bedeni ile birlikte kapıdan çıktı. Cansız bedeni kokusuna aldırmadan kucakladı ve ıssız sokak boyunca yürüdü.
Umarım beni özlüyorsundur.
Ulaşmak istediği yere kadar cansız bedeni kucağında taşıdı, ardından yere indirdi. Karşısındaki uçurumun garip bir biçimde güzel hissettirmesine izin verdi ve temiz hava ile ciğerlerini şişirdi. En değer verdiği insanın ölü bedenine doğru döndü, "çok hoş, değil mi?" dedi. Cevap alamasa da gülümsedi, tüm içtenliğiyle gözlerinin ışıldamasına izin verdi. Yanında getirdiği balon, kağıt ve kalemi aldı. "Birkaç dakikanı alacağım, umarım sorun etmezsin." dedi sevdiğine. Kalem ve kağıdı alıp yazmaya başladı güzelce...
Şu ana kadar aklından geçen tüm düşünceleri kafasında toparlayıp yazmayı bitirdiği an kağıdı balona sıkıştırıp balonun şişmesine izin verdi.
Umarım artık sonsuza dek olmadığımı, olmayacağımı görmeni sağlamışımdır.
Sevdiğinin ölü bedenini kucağına alıp; sevdiğiyle birlikte uçurumdan aşağı doğru büyük bir hızla gözden kaybolurken balonun havaya, sevdiğinin ruhuna doğru yönelmesine izin verdi.
...
Neler olduğunu bilmiyorum, neyin yanlış gittiğini anlayamıyorum. Sanki yüzyıl geçmiş gibi ancak hala gittiğine inanamıyorum. Yani bu kan toplamış gözlerimle duvarlar etrafımda hayatımızın hikayesiyle dönerken tüm gece ayakta kalacağım.
Gerçekten çok daha iyi hissediyorum, şimdi sonsuza dek yoksun. Kendi kendime seni hiç özlemediğimi söylüyorum. Yalan söylemiyorum, itiraz etmiyorum, şimdi daha iyi hissediyorum. Sana artık ihtiyacım yok, bu dünya benim etrafımda. Artık olmadığın için mutluyum. Yaşadığımız her şeyi unutacağım.
İlk kavga ettiğimizde gitmene izin vermeliydim, bunun daha iyi olacağını biliyor olmalıydım. Özür dilerim.
Ah, ikinci paragrafta yazdıklarım için söyleyecek tek bir şeyim var; sanırım iyi bir yalancıyım.
Umarım beni özlüyorsundur. Umarım artık sonsuza dek olmadığımı, olmayacağımı görmeni sağlamışımdır.
-sevdiğim insana tüm kalbimle, x.
