Senin her bir parçan mükemmel olmak için yaratılmış, belki sen bu dünya için fazlaydın, hatta gerçek kalmak için bile.
Seni hatırlamakta hala zorluk çekiyorum, bu bana acı verdiğinden değil, seni artık iyi hatırlayamadığımdan değil, hiçbiri.
Seni hatırlamak benim için zor çünkü sana detayları anlatmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum. Sen benim ve bu dünya için fazlaydın.
Seni hatırlamak bir işkence, senin sadece bir yönünde bile detaylandırılacak çok fazla şey var, beni çıldırtan çok fazla şey var, sevilecek çok fazla şey var.
Ve sana sunacak kadar sevgim yok değil, yaşamak için ona ihtiyacım olmasaydı, sana bir kavanozun içinde kalbimi sunardım, tıpkı sana ihtiyacım olduğu gibi.
Ama senin varlığın o kadar baskın ki, seni düşünmek istediğimde aklım patlıyor sanki.
Seni hatırlamak canımı acıtmıyor, sanırım en sevdiğim aktivite bu oldu, en çok acıtan şey ise artık burada olmadığını bilmek.
Uykusuz gecelerimin sebebi senin yanımda olmaman, sana sarılamamam, seni öpmemem, okşamamam, seni sevmemem.
O soğuk alanı hissetmek beni sadece teselli edilemez bir şekilde ağlamak istiyor ve beni rahatlatan kucaklamanı hissedememek beni daha da çok üzüyor.
John MacTavish.
Ebediyen senin adın iç çekişlerimin sebebi olacak, acı çekme sırası bana geldiğinde bile, söyleyeceğim son şey senin adın olacak.
Ama o zamana kadar, belki de kendimi zehirlemeyi bırakmam en iyisi, seni unutmanı söylemiyorum çünkü seni sevmekten asla vazgeçemem.
Ama akıl sağlığım ve çıldırmamak için... Sanırım seni görmeye gelmeyi bırakmam en iyisi.
Ama merak etme, sana her zaman çiçek getireceğim, seni terk etmeyeceğim.
Şimdilik mezarlık, son birkaç yıldır yaptığı gibi geri döneceği bir yer olmayacak.
Seni özlüyorum ve her zaman özleyeceğim Ama en çok seni seviyorum Johnny, benim Johnny'im.