Aptal saçların, bana her zaman çok gülünç gelirdi, ama yine de olağanüstü bir şekilde severdim onları, çok iki uçlu bir ruh halim vardı.
Zaten saçını olduğu gibi bırakmakta ısrar ediyordun, nedense o kesimi çok seviyordun, anlamadım.
Belki de sadece komik olmasından hoşlanıyordunuz, başkalarına gülünç gelebilecek şeylerden hoşlanıyordunuz.
Ama saç kesimin bana her zaman çok saçma görünse de, sana yakıştığını görünce kendimi alamadım.
Tepelerindeki okşamaları severdin, gerçeği söylemek gerekirse hatırlaman gereken komik bir şeydi, parmaklarımın her bir teline dolandığını hissetmek hoşuna giderdi.
Saçını okşarken göğsümde uyuyordun ve ben durduğumda üzülüyordun. O okşamaları bıraktığımda nasıl uyanmayı başardığını hiç bilmiyordum ama seni sinirli görmek, hala biraz uykudayken kelimelerini geveleyerek konuşmak her zaman komikti.
Birlikte uyuduğumuz, sarılıp yattığımız zamanı hatırlıyorum... ve saçlarının kokusunu aldığımda ancak bu kadar çabuk uyuyabildim. O geceyi burnumu saçlarına gömerek geçirdim.
Ertesi sabah güldün çünkü uykuya dalman daha uzun sürmüştü ve onun neden bu kadar çabuk uykuya daldığını fark etmiştin.
Beni nasıl okuyacağını biliyordun, beni okumayı öğrenmiştin, maskeliyken ya da maskesiz beni görmeden önce bile, bir şekilde beni daha iyi tanımadan önce bile hakkımda her şeyi biliyordun.
Bugün bile o aptal saç kesimini ve onu değiştirmeni ne kadar istediğimi düşünüyorum.
Fakat...
Şimdi onu hatırlamak bana küçük mutluluk anları yaşatıyor, ta ki kendimi içinde bulduğum gerçekliği hatırlayana kadar.
Keşke seninle daha fazla vakit geçirebilseydim, MacTavish.
Birbirimizden keyif almak.