Güneş, kasabanın taş sokaklarına ağır ağır düşerken sabah kendini belli ediyordu. Evlerin bacalarından yükselen dumanlar, geceden kalan serinliği yumuşatıyor; kuş sesleri yeni bir günün başladığını fısıldıyordu. Bu kasaba, büyük dünyanın gürültüsünden uzakta, zamanın acele etmediği nadir yerlerden biriydi. Ana karakterimiz, bu sokaklarda büyümüştü. Her taşın, her kapının, her ağacın bir hatırası vardı onun için. Sabahları pencereden içeri giren ışıkla uyanır, annesinin mutfaktan gelen sesleriyle güne başlardı. Annesi, eski bir masanın üzerinde ekmek keser; babası ise gün doğmadan tarlaya gitmek için hazırlanırdı. Ev küçük olsa da içindeki sevgi her köşeyi doldururdu.
Yeşim, kahvaltıdan sonra evin köşesinde duran eski gitarını eline alırdı. Bu gitar, babasının gençliğinden kalma, telleri biraz yıpranmış ama sesi hâlâ sıcaktı. Her sabah birkaç nota çalmak onun için bir alışkanlıktan fazlasıydı; sanki gitar, içindeki duyguları dışarı fısıldayan bir dosttu. Tellerden yükselen melodiler, evin dar duvarlarına çarpar, sonra pencereyi aşarak kasabanın sokaklarına karışırdı. Kasabalılar bu seslere alışıktı. Kimi ekmeğini fırına götürürken durup dinler, kimi dükkânını açarken gülümserdi. Gitarın sesi, bu kasabada sabahın başladığını haber veren sessiz bir selam gibiydi. Ana karakterimiz, farkında olmadan kasabanın ruhuna dokunuyordu. Gün ilerledikçe sokaklar canlanırdı. Çocuklar okula koşar, yaşlılar kapı önlerinde sandalyelerine oturup geçmişten konuşurdu. O ise kasabanın tepesindeki küçük tepeye çıkmayı severdi. Oradan bakınca her şey daha anlamlı görünürdü: çatılar, dar sokaklar ve uzaklarda uzanan tarlalar… Hayat sade ama derindi. Kalbinde hep bir umut vardı. Kasabayı çok sevmesine rağmen, gitarının sesini bir gün daha uzaklara taşımayı hayal ederdi. Büyük hayalleri vardı ama bu hayaller, kasabasını geride bırakma isteğinden değil; ona kattığı duyguları dünyayla paylaşma arzusundan doğmuştu. Henüz bilmiyordu ama çok yakında yaşayacağı bir olay, hem kalbini sınayacak hem de onu bambaşka bir yola sürükleyecekti. Ve o gün, sıradan bir gün gibi başlasa da, kasabanın taş sokakları ona tanıklık etmeye hazırlanıyordu.
