Lana Del Rey-Born To Die
" Dum spiro spero. "
(Nefes aldığım sürece umudumu kaybetmeyeceğim.)
Masallarda büyüyen bir kız olmamıştım hiç bir zaman.
Çünkü kimse bana masal anlatmamıştı.
Belki de anlatsalar da inanmazdım ne sihirli bir lambadan çıkan cin bana gerçekçi gelmişti ne de bir karlar kraliçesi.
Ben sadece koşmayı öğrendim çünkü hep arkada kaldım.
Hep gitmek istedim ama durdum,
yalan söylediler, bize yalan söylediler.
Bu dünya gerçek bir cehennemdi.
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
Ateş olmak.
Ne kadar kolaydı dimi, ilk önce kendini tüketip sonra diğer insanları yok etmek.
Ben belki başkalarını yakamazdım ama en azından kendimi tüketirdim ki bu sadece başıboş bir şekilde hayatta kalmaktan-kalmaya çalışmaktan-daha iyi bir seçim olurdu. Çünkü bilirsiniz ki kafanıza taktığınız şeyleri mezara götüremezsiniz ama onlar sizi götürebilir.
🌧
Kapının kilidini yavaşça çevirdin ve içeri girdim dışarıdaki yağan yağmur dişindaki herşeyden nefret ettim. Size çarparak giden insanlardan, tıklım tıklım olan otobüslerden ve birçok şeyden. Sahi benim bu dünyada sevdiğim ne vardı ki?
Üstümdeki fazlalıkları çıkardım ve rahat bi takım giydim. Yağmurun şiddeti daha da fazla artmış sokaklarda kimse kalmamıştı mutfağa gittim ve kendime sade bir kahve yapmak için elime bardağı alıp makineye doğru gittim, makinenin düğmesine bastıktan sonra sosyal medyaya girdim. Herkes burda hayatının ne kadar güzel, göz alıcı, kusursuz ve mükemmel olduğunu savunuyordu sanki bunları ispatlamak içinde paylaşım yapıyorlardı fakat ne kadar güzel ve inandırıcı görünsede biliyordum ki bunkarın hepsi sahteydi. Kahvemi elime alıp masamın başına geçtim ve ödevlerimi yapmaya başladım. Ben Adelina 19 yaşında sanat fakültesinde okuyan birisiyim. Günlük resim ödevimi bitirmeye çalışıyordum neredeyse bitirmiştim ama telefonuma bir bildirim gelmesi ile tüm odağım dağıldı ayrıca içimden de bir merak uyandırdı. Normalde saat on civarı yatan birisiydim fakat çizimimi yetiştirmek için geçe kalmıştım. Beni sadece tanıdığım birkaç arkadaşım arardı ve onlar da bu saatte uyuduğumu bilirlerdi. Telefonumu elime aldım ve tuş kilidini açtım gizli numaradan atılmış bir mesajdı.
540***:Artık uyumalısın küçük yoksa yarın ki sunumuna yetişemezsin.
İliklerime kadar bir korku hissettim fakat bu hissettiğim bazı şeylerin yanında bi hiç gibi geldi paniğe kapılmak istemediğim için uzunca bir süre mesaja baktım ve soğukkanlılık ile yazdım,
530***:Kimsin?
Gerçekten mi? Tam tamına 15 dakika mesaja bakıp bunu mu yazdım mükemmel çok soğuk kanlıyım.
540***:Çok yakında tanıyacağın birisi ama şu anda sen bunu düşünme, sadece uyu.
Bu mesaj il hayatımın değişeceğini tahmin etmiştim ama bu kadar büyük bir değişimi ben bile beklemiyordum.
Öncelikle selam 🙋🏻♀️
Kısa bir başlangıçtı kabul ama eğer beğenilirse bölümleri uzatırım.
Bu benim ilk kitabım ve büyüzden çok saçmalamışta olabilirim o yüzden lütfen kusura bakmayın 🙏🙏💓
Ayrıca oy ve yorum yapmayı unutmayın çünkü yeni bölümü yazmak için çoooooooooook heyecanlıyım.
Görüşmek üzere.
