Hoşçakal

Çok garip. Bana çok yakınsın ama çok uzaksın. Uzansam tutarım ellerini biliyorum. Sende uzattığım ellerimi görmezden gelip yeniden kapatırsın tüm kapilarını bana. Yüzüne bakıp söyleyemediğim her şeyi döktüğüm satırlarımı seni karşıma alıp anlatsam,ezberlettiğin sırtıni yeniden dönersin bana. Tüm imkansızlıkları omuzlarıma alip seni izlerim belki yürüdüğün o yolun başında. Sen yolunu değiştirir yine de gelmezsin bana. Hiçbir zaman bahanelere siğınan biri olmadım. Basbaya sevmemiştin beni ve ben bunu çoktan kabullenmiştim. Sana bir kez sarıldığımda,dünyanın bana yaptiğı bütün kötülüklerin özrü gibi hissetmiştim. Yine de hiçbir şey karşılığı olmayan bu sevgi kadar yormadı beni. Sana anlatamadığım her şey birgün öldürür beni. O gün geldiğinde düşünür müsün beni? Ben onu hiç görmedim ama o beni baktiğı her yerde gördü diyebilir misin? Ben onu bir kez güldürmedim ama o bana dünyanın en güzel gülüşü bendeymiş gibi baktı diyebilir misin? Ben onda bir güzellik göremedim ama onun sevgisi bendeki tüm kusurları yok etti diyebilir misin? Diyebilirsin elbette. Ancak ben gittikten sonra hiçbir anlamı olmayacağını bilmelisin. Güneş bile günden vazgeçiyorben senden vazgeçemiyorum. Belki de çok uzun bir zaman sonra ilk kez bu kadar güçsüzüm sana karşı. Seni.sevmekle vedalaşamiyorum. Tüm gururumu,gardımn indirdiğim bir gece ve sen bana en yakInken aslında en uzaksın. Birgün anlar mısın beni bilmem,satırlarım kalbine dokunur mu bir yerlerde? Hiç sanmam. Yine de buradayım. Bekliyorum. Sen kendine iyi bak,hoşçakal...