ben herşeyi büyüyünce anladım.
çocukken hep şey derdim büyünce geçecek herşey çözülecek ve ben çok mutlu olacam.
ben o kızım işte
2 yaşında annem tarafından terk edildim
Anne sevgisi nedir bilmem ama hep imrenmişimdir o mutlu ailelere annesi tarafından prenses gibi büyütülmüş kızlara o aile şefkatine,
Alay konuları ve hep dışlanan kız oldum.
mutlu geçen bir günümü bile hatırlamıyorum sorarsanız
insanlar çok acımasız sanki kalpleri taşla kaplı
o kadar umursamaz ve düşüncesiler ki
bazen kendimi onlardan biri değilmişim gibi hissediyorum.
hatta hiçbir zaman onlardan biriymiş gibi hissetmedim.
evet benim bir babam vardı
ama yokluğu ve varlığı hisedilmezdi,
Sevgisiz büyüyen kızlar güçlü olur derler gerçekten de öyleymiş.
Sevgisiz büyüyen insanlar hayata erken başlar
erken olgunlaşır ve asla onlara davranıldığı gibi davranmazlar....