Bir kadın vardı, yağmurlar onun mevsimiydi.herkes havanın kasveti ve ıslaklığı ile kaçışırken,sakince dışarı çıkıp yağan yağmuru karşılardı. Kollarını iki yana açıp,gözlerini yumar ve yağmuru hissederdi.içinde ki derin boşluk daha da genişliyordu. Yeni bir güçte elde etmişti,görünmez olabiliyordu. Artık pek de dikkat çekmiyordu tıpkı ruh gibi bedenlerin arasından geçiyordu.o kadın yağmurdu,hemde sağanak havanın kadınıydı. Sağanaklar ,içinde hüzün ve gözyaşıydı. Yağmur sonrası toprak kokusu..ne de güzel kokuyordu. Ölümü hatırlatıyordu değil mi ? Kadın ölümdü,bir zaman sonra ışıldayan göğe çıkan gökkuşağıydı.
