Evet, ben doğdum. Ama neden? Bu hiçliğin içinde beden ben ve herkes var? Zaman ne? bir HİÇ.
Tarih 12 Şubat 2004. Sabaha yine sıkılmış ve bunalmış şekilde uyandım. Yaşım daha 4. Ama herkesten ve tüm arkadaşlarımdan daha değişik düşünüyorum. Çocuklar insanların saçma yalanlarına neden inanır ki? Evet bugün kreşimin ilk günü. İnsanlara kendimi iyi anlatamıyorum. Düşüncelerimle konuşup tartışmak içime bir huzur getiriyor. Babam bir kadın ile konuşuyor. O kişi keşke annem olsaydı. Ama o öldü, artık yok. O beni doğururken ölmüş. Sırf benim yüzümden annem hayatını kaybetti!
hayatım boyunca bu suçluluk duyusuyla yaşadım. Görünecek o ki yaşamayanda devam edeceğim. Hava soğuk, babam iş bulmakta zorlanıyor. Bana bakmak ise çok zor olmalı. Tam bir baş belasıyım.