Hafif bir esinti, arabamın aralık camından yüzüme doğru çarpıyordu. İşten yeni çıkmıştım; eve ulaşmak için yarım saat daha sürmem gerekiyordu. Gün batımı, yavaş yavaş az uzaktaki denizin ufkuna dalarken ben de kendimce düşüncelere dalmıştım. Aklıma bazen, eskiden araba sürmek konusunda ne kadar tedirgin ve meraklı olduğum gelir.
Ben küçükken, arabaya her bindiğimde süren kişiyi merakla izlerdim; aynı anda hem tedirgin olur hem de hayranlık duyardım. O yaşlarda birisi için bu, bence gayet normaldi. Araba sürmek bana bir matematik işlemi kadar zor gelirdi ama şimdi düşününce, alıştıkça daha da az etkileyici olmaya başladı.
Benim adım Laura. Yirmi sekiz yaşında genç bir kadınım ve bir güzel sanatlar lisesinde resim öğretmeniyim, daha çok karakalem çalışmaları yapmayı severim, sessiz bir hayatım ve kişiliğim var.
Gözlerim ikidebir cama yapıştırılmış telefon tutacagindaki telefonuma kayıyordu, beni arayacak birisi olacakmı diye merak ediyordum bilirsiniz yorgun bir iş gününden sonra tanıdık birinin sesini duymak hoş olurdu, ama yinede kimse aramıyordu zaten beni arayacak tek kişiler Annem ve Judy idi.
Judy'nin beni ev alışverişi için aramasına bile razıydım, Judy benim dört yıldır ev arkadaşım, üniversiteden mezun olmamla beraber yurttan ayrılmamla, ilk işim ev aramaktı, çünkü o dönem eğer eve dönse idim her yirmi dört yaşındaki genç kadına söylenecegi gibi, Annem ve akrabalarım bana "ne zaman evleneveksin?" Yada "biz ne zaman torun görücez?" Sorularına katlanmak zorunda kalırdım, ancak bu hiç olmadı çünkü bir ev bulma uygulamasından evinin kirasını tek başına ödeyemeyen bir kadının, kadın ev arkadaşı aradığını gördüm bu Judy'di