Her günkü gibi yine okula gidiyordum.Evden çıktım ve yavaş yavaş adımlarla okula doğru ilerleledim.
Sınıfa girdiğimde sıramın etrafında kalabalık gördüm. Ne olduğunu anlamak için sırama doğru ilerlediğimde tanımadığım birinin sıramda oturduğunu gördüm. 2 veya 3 gün önceden bahsettikleri yeni kızdı bu. İdmi Ayşe'ydi sanırım. Gözleri çok koyu bir kahverengiydi, saçları da öyle, yüzü bembeyazdı, çenesi v şeklindeydi , etrafa uykulu gözlerle bakıyordu. Öğretmenler zili çaldığında herkes dağıldı ben de yerime oturdum. Ilk dersimiz matematikti benim icin her zamanki gibi çok yavaş geçecekti. Hoca sınıfa girdiği gibi Ayşe'yi fark etti yani yeni kızı. Hoca hemen tanışmak için yanımızda ilerlediğinde herkes Ayşe'yi izliyordu. Ben de öyle. Hoca Ayşe ismini sorduğunda sesini ilk defa duydum sesi çok inceydi ve çok kısıktı. Hoca fazla geçmeden derse başladı. Bense Ayşe'yi izlemeye devam ettim. Kafasını sıraya koydu uykulu olduğu bakışlarından belliydi.Tenefüs zili caldığında kafasını hafifce kaldırıp bana baktı.Hafifce güldüm ve yerimden kalktım. Yakın arkadaşlarıma doğru ilerledim ve birlikte bir süre konuşup ögrenci zili caldıgında yerlerimize gectik.Ders tekrardan matematikti.Oturdum ve Ayşe'ye baktım matematik kitabına garip varlıklar cizip siliyordu. Bu biraz garibime gitti ama sanırım bu onun hoşuna gidiyordu.Bende resim cizmeyi severim ama yetenekli sayılmam.Derste sürekli çizim yapıyordu merak edip sordum.
Selen:
-Bu çizdiklerinin bir anlamı varmı?
Ayşe:
-Var.İlerde öğrenirsin belki.
"ilerde öğrenirsin belki" mi? Neydi şimdi bu? Böyle demesi beni biraz daha meraklandırdı onu tanımak istiyordum.Bir kaç soru sormak istedim ama hic konuşmak istiyor gibi değildi.Hafifce önüme dönüp tahtada yazanlari defterime geçirdim ve birden Ayşe'nin bana seslendiğini duydum. Ona doğru döndüm. Bana 2-3 kere seslendiğini söyledi sanırım dalmıştım.
Ayşe:
-Birşey sormak istiyorum.
Selen:
-Tabi sor.
Ayşe:
-Evin okula yakın mı?
Daha tam olarak tanımadığım birinin bunu sorması normal miydi? Aklımdan bin türlü şey geçerken yine Ayşe birşeyler dedi.Sesi fazla kısıktı birşey anlamadım ve ne dediğini sordum.
Ayşe:
-Beni yanlış anladın sanırım.
Selen:
- Sanırım evet.
"Sanırım"mı? Selen basbaya yanlış anladın.
Ayşe:
-Yani evlerimiz yakın mı onu merak ettim.
Selen:
- Evet yakın karşıdaki sitede oturuyorum.
Ayşe:
-Bende orda oturuyorum.
Konuşmaya başlamışken nerdeyse dersi unuttuk.Birbirimize komik anılarımızı anlatırken sıra bana geldiğinde geçen sene okulda yaşadığım bir olayı anlatmaya başlamışken birden bana "biliyorum"dedi. O anki şaşkınlıkla "nasıl" dedim ve yüzüne baktım.Birşey demedi.Bende pek kafaya takmadım ve devam ettim.Birden sözümü kesti ve devamını anlatmaya başladı.Ürperdim ama belki bizim okulda tanıdığı biri vardır o anlatmıştır diye düşünüp sordum.
Selen:
-Bizim okulda tanıdığın biri varmı?
Ayşe şaşırmış gibi yüzüme baktı.Çok mu garip birşey sormuştum? tabikide hayır.Cevap beklediğimi belli ederek yüzüne baktım. Birşey demedi nerden biliyordu.
Bir kez daha sordum.
Selen:
-Bizim okulda tanıdığın biri varmı?
Ayşe:
-Okulda tanıdığım hiç kimse yok.
Selen:
-Nerden biliyorsun peki?
Hiçbirşey demedi.Bir soru daha sorucakken tenefüs zili çaldı.Hızlıca yerimden kalktım ve arkadaşlarımın yanına gittim. Hemen bundan bahsettim.3'ü birlikte bana bakarak "tanıdığı vardır illaki" dediler pek umursamadılar gibiydi.Yanlarından ayrılıp sırama geçtim ve Ayşe'ye bakmadan hemen kafamı sıraya koydum bu beni garip bir his içine sokmuştu nerden bildiğini düşünürken 5 ders uyumuşum.Cıkış ziliydi bu. Cantamı aldım ve cıktım hızlı adımlarla eve doğru giderken önümde Ayşe yürüyordu.Ona seslendim.Seslendiğimde bana doğru değil gökyüzüne baktı.Bir daha seslendiğimde bana doğru döndü ve uykulu bakışlarıyla benim yanına gelmemi izledi. Birlikte yürürken bana karantina döneminden bahsetti.İlaç kullandığını,psikoloğa gittiğini söyledi.Ona bu konuyu açıçak hiçbirşey sormamıştım.Neden birden bu konu açıldı? Hiçbirşey demedim ve dinlemeye devam ettim.Karantina döneminde varlık gördüğünü söyledi.Ürperdim ama belli etmemeye çalıştım.Belki de izlediği dizi veya filmden etkilenmiştir diye düşündüm. Oturduğu binaya yaklaştığımızda birşey demeden gitti.Benim oturduğum yan apartmanda oturuyordu.Evlerimiz fazla yakındı.
Tüm gün bunu düşündum nerdeyse.Sabah olduğunda hızlıca okula giderken Ayşe'yi gördüm. Yanına doğru ilerledim.
Ayşe:
-Dün anlattıklarımdan kimseye bahsetme yoksa
Sabah normalde insanlar Günaydın derler.Sanırım Ayşe için pek öyle değildi.Birine bahsetsem birşey olcaktı sanırım.Merakla sordum.
Selen:
-Yoksa nolur?
Ayşe:
-Bahsededebilirsin.Her seçim bir bedel.
Bedenimin soğuduğunu hissettim.Sadece banamı böyle yapıyordu yoksa herkese mi?