-Mete kalk oğlum.Cenazeye geç kalmayalım kalk hadi.
Mete yakın zamanda annesini kaybetmişti...Ağlamaktan gözleri kan çanağına dönmüştü.
Hayat onun için fazla mı yorucuydu fazla mı acılıydı?
Yatağından kalktı,elini yüzünü yıkadı alel acele kıyafetlerini giymeye başladı.
Babası sordu;
-Mete?Kahvaltı etmeyecekmisin?
Mete cevapladı;
-Hayır baba tokum ben.
Babası garipler bir yüz takındı fakat bişey demedi.Mete kurt gibi açtı fakat yemiyordu çünki eğer yerse annesine hakaret edeceğini kafasında kurmuştu.
Anlamıyordu hayatının 13 yaşından sonraki genel kısmı zaten mutsuzluktu 19 yaşına kadar bu kadar acı onu kendisine alıştırmıştı yada Mete alışmak istemişti.
Annesinin ölümü o kadar acıydıki onun için...Kafasında sürekli ölümü düşünüyordu soruyordu kendine;
-Acaba ölsem ne olur?
-İntihar etmelimiyim?
-Kendime zarar versem peki..? neyse ya birinin beni o kadar önemsediğini sanmıyorum.
Karamsarlık...İnsanlar aslında burada başlıyor kaybetmeyi aslında karamsarlık bütün herşeyin başıdır sonra bunalım,depresyon önünüzde iki ihtimal olur ya buradan sonra intihar edersiniz veya bi şekilde kendinizi o çukurdan çıkarırsınız eğer 3. bi ihtimal arıyorsanız biri sizi o çukurdan çeker.Fakat bu ihtimal Meteye imkansızdı çünki babası dışında ne ona değer verecek biri ne de onun değer verebileceği başka kimse yoktu.
