İçeriğe geç

Helin.

Bölüm 1 · 3 dk okuma

Helin.

Bölüm 1

-22.yaş-

Annemm ariyor...

Efendim kraliçemm

-Merhaba siz Reyhan Soyran'ın yakınımısınız?

yüzümü büyük bir endişe kapladı

"evet buyrun kızıyım siz kimsiniz?" dedim.

-Ben polis memuru Ferhat Serlas anneniz araba kazası yaptı.

gözlerim bir anda doldular bi süre konuşamadım sonra

"annem nerede? hangi hastanede?"diye endişeyle sordum.

-Uzmanel Hastanesine kaldırıldı çok geçmiş olsun iyi günler.

"teşekkürler." okuldan koşarak ve ağlayarak çıktım hastaneye gitmek için bir taksiye bindim.

"Uzmanel Hastanesine lütfen acil olurmusunuz?" dedim ağlayarak.

taksiden inip koşarak hastaneye girdim teyzem ve eniştemi gördüm yüzleri düşüktü teyzem ağlıyordu eniştem yüzüme bile bakamdan dışarı çıktı.

"Teyze annem,annem nerde" teyzem sadece ağlıyordu hiç bişey söylemeden yere bakıp ağlıyordu.

"Teyze cevap versene söyle annem iyi mi anneme ne oldu teyze susma bişey söyle" hastanenin ortasında sadece bagırıp ağlıyordum teyzem susuyordu hiç bişey söyleyemiyordu bana. kafasını kaldırdı bana baktı yutkunarak;

-Annen...

"evet"

-öldü.

Şok geçirmiştim adeta ellerim teyzemin üstünden yavaşça kaydı gözlerim hala açıktı, yutkundum başım dönmeye başladı sonrasını hatırlamıyorum gözlerimi açtığımda biri bana serum takıyordubir anda irkilip uyandım "nerdeyim ben siz kimsiniz annem nerde"

-Sakin olun Helin hanım bayıldınız sadece büyük bişey yok.

"Ne anlatıyosunuz siz beni anneme götürün hemen" dedim korkarak ve ağlayarak.

-Ama henü- sözünü bölerek;

"Umrumda değil beni anneme götürün lütfen"

beni uzun bir koridordan götürdüler bir kere daha burdan geçtim babam öldüğünde:)

annemin oldugu morg'a girdiğimizde;

"Siz çıkın beni yalnız bırakın annemle."

Hemşire kafasını sallayarak odadan çıktı.

üstümde bir tişört ve bir eşofman vardı saçlarım dağınıktı göz altlarım morarmıştı annem beni böyle görmeye dayanamazdı hep neşeli güzel görünmemi isterdi.. Anneme yaklaştım;

"Annem, hadi kalk çok soğuk burası üşürsün sen. uyan hadi gidelim biz daha alışverişe gidicektik bu akşam benim doğum günüm anne unuttun mu? nereye gidiyorsun tek başımamı kutlayacağım korkarım annem, hı uyanıcakmısın anne beni yalnız bırakmazsın değil mi anne? uyanırsın değil mi ben bugun 22 yaşına giricem anne dogum günümde yanımda olursun değil mi?"dizlerimin üstüne çöküp kafamı eğdim hüngür hüngür ağlamaya başladım."Anne uyan anne uyan,uyan,uyan bırakma beni anne."ayağa kalktım bi kaç adım attım.Anneme sarıldım daha çok ağladım,ağladım,ağladım,ağladım "Anne" diye ağladım.Kalkmadı uyan dedim,aç gözlerini dedim uyanmadı,uyanmadı,uyanmadı ölmüştü gerçekten ölmüştü.

kafamı kaldırdım geri çekildim. arkamı döndüm kapıya doğru ilerledim.

"Seni seviyorum Annem" dedim titreyen sesimle.

gözyaşlarımı sildim kapıyı açtım ve çıktım boş karanlık koridorda yürüdüm.yavaş adımlarla sanki ordan gitmek istemiyormuş gibi yürdüm.

Ağlıyordum ve gözyaşlarımı kendim siliyordum artık yalnızım.gözyaşlarımı annem silerdi şimdi ise ben.

Hastaneden çıktım teyzem yanıma geldi bana sarıldı ikimizde hüngür hüngür ağlamaya başladık.

kendini geri çekip yüzümü ellerinin arasına aldı;

-Güzelim, ben ve enişten her zaman yanındayız tamam mı,faturanı,suyunu,kiranı ödicez biz de senin aileniz sen okuyacaksın biz bakıcaz sana tamammı prensesim sakın okulu bırakayım deme biz burdayız güzelim seni asla yalnız bırakmayız.

"Teşekkürler ama ben yurda dönmeyi düşünüyorum size yük olmak istemiyorum yarın dönerim."

-peki sen nasıl istersen meleğim.

teyzemi bırakıp eve gittim kapıyı açtım ve hiç kimse yoktu içeri girdim.

"Anne" dedim.

ses yoktu gözlerimi kapattım ve derin bi nefes aldım titremeye başladm yeniden ağlayacaktım.

"Anne ben geldim." yine ses yoktu gözlerimi yavaşça açtım ve yeniden ağlamaya başladım.

mutfağa gittim dolabı açtım Annemin benim için yaptığı pastayı çıkardım bi çakmak ve mum alıp salona geçtim pastayı masaya bıraktım ve mumları koyup yaktım. titreyerek alkış çalmaya başladım odayı mumun ışığı aydınlatıyordu.

"İyi ki doğdun kızım, iyi ki varsın kızım." dedim ağlayarak.

mumları söndürüp karanlıkta oturmaya devam ettim boşluğa bakıyordum ve sadece ağlıyordum.

aklıma eski anılarımız geldi gözlerimi kapatıp düşünmeye başladım.

-Prensesimm iyi ki doğmuuşş gel bakalım annenin kucağına iyi ki varsın güzelimm.

"Sende iyiki varsın anneciimm seni cok seviyorum."

-Hadi dilek tut ve pastanı üfle.

"tuttum."

-iyiki doğdun kızımm.

onu düşününce ağladım yine ağladım,yine ağladım.

Bölüm sonu

0 yorum

Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.