Bölüm 4

– Yağmur Altında TesadüfGünler geçtikçe Şükran’ın kalbi yavaş yavaş karışmaya başlamıştı.Barış Alper hâlâ hayatının bir köşesindeydi ama Emir’in gülüşü… onun kalbine gizlice sızmış gibiydi.Her derste yan yana oturuyor, teneffüslerde kahve kuyruğunda birbirleriyle şakalaşıyorlardı.Sude her zamanki gibi göz deviriyordu:— Siz flörtleşmiyorsunuz, siz resmen dizi çekiyorsunuz.Bir gün, ders çıkışı gökyüzü kararmıştı. Hava tam “romantik film” havasındaydı.Şükran elindeki defterleri sıkıca tutarken yağmur birden bastırdı.Kalabalık dağıldı, herkes koşuşturdu. Ama o, olduğu yerde kaldı.Bir el omzuna dokundu.Emir, şemsiyesini uzatmıştı.— Yağmuru seversin sanmıştım, dedi gülümseyerek.— Severim ama saçım düzleştirilmişti, sen anlamazsın, diye söylendi Şükran.Emir güldü.— O zaman gel, saçını kurtaralım.İkisi aynı şemsiyenin altına girdi.Şükran başını hafifçe kaldırdı; aralarındaki mesafe neredeyse yoktu.Kalbi hızlandı.Yağmurun sesi, şehirdeki tüm sesleri susturmuştu.Bir an için dünya küçüldü — sadece o ve Emir vardı.— Şükran, dedi Emir alçak bir sesle.— Efendim?— Sen bazen çok gürültülüsün, bazen çok dalgın… ama bilmiyorum, seni izlemek güzel.Şükran gözlerini kaçırdı, yanakları ısındı.— Emir, ben… ben sadece biraz karmaşığım.— Evet, ama ben o karmaşayı sevdim.Bir anda, ikisi de sustu.Yağmur daha da hızlandı.Şükran’ın kalbinde bir şey kıpırdadı — o bildiği, sanal hayranlık hissi değil… bu çok daha derindi.Sanki kalbi ilk defa gerçekten “burada” diyordu.O sırada Sude uzaktan bağırdı:— Aşk kuşları! Yağmurda eriyip gideceksiniz!İkisi birden kahkahaya boğuldu.Ama o kahkahanın içinde bir şey vardı:Korku, heyecan ve yepyeni bir başlangıcın ilk kıvılcımı.O gece Şükran telefonunu eline aldı.Barış Alper’in yeni paylaşımı gelmişti ama ilk defa bildirimine tıklamadı.Ekranını kapattı, gülümsedi.Belki de Barış bir hayaldi… ama Emir, bir ihtimaldi