Yatağımdan doğruldum ve oturdum. Odayı incelerken neler yapabileceğimi düşünmeye başladım. Ama önce yapmam gereken bir şey vardı. Eşyaların yerlerini düzenlemem lazımdı.
Nedense çok garip gelmişti gözüme. Tek kalan gözüm bu odada seğiriyordu. Ayağa kalktım ve önce ne yapmam gerektiğini düşündüm. Ve en göze çarpan şeyi yani o mor dolabın yerini değiştirmeliydim.
Dolap beklediğimden sağlamdı ama mordu ve yatağın dibinde olunca risk oluşturabilirdi. Ayağa kalktım ve dolabı odanın en uç köşesine doğru sürüklemeyi denedim. Denedim diyorum çünkü bir şeyi unuttum. Bir şey eksikti, o da kolum.
Şu an benim kolum zedeliydi. Ama bilmiyorsanız tilkiler inatçı hayvanlardır. Ben de vazgeçmedim ve itmeye çalıştım. Milim şeklinde olsa bile ittirebiliyordum.
Ama bir anda arkamda birşey hissettim, kulaklarım ve kuyruğum dikildi. Arkamı döndüğümde Alastor oradaydı. Korkuyla geri sıçradım ve tısladım. Evet... bunu ben değil içgüdülerim yaptı.
Taehyun: B-bunu bir daha yapma sakın. Aklım çıktı bir anda~ A-ama... sen buraya nasıl geldin? Kapıyı kitlemiştim diye hatırlıyorum.
Alastor bastonuna yaslanmış, hemen dibimde duruyor.
Alastor: Ah-ha! Güzel refleksler, küçük tilki~ Tıslamanı beğendim, hoştu. Soruna gelecek olursak, kapılar bana işlemez.
Gözlerindeki radyo kadranları kısılıyor, baştan aşağı beni süzüyordu. Tek elimle mor dolabı itmeye çalıştığımı izlemiş gibiydi. Dikişli kolum hafif titriyor, pansumanın kenarından çok az bir kan sızmıştı.
Alastor: Kibar bir ev sahibi kapı çalar, Taehyun. Ama çığlık gibi bir gıcırtı duyunca merak ettim.
Gülümsemesi sabit, ama ses tonu bir tık yumuşuyor.
Alastor: Vaggie hareket ettirme dedi. Sen daha iki dakika dolmadan ağır iş yapmaya çalışıyorsun. Cesurluk mu, aptallık mı... karar veremedim. İkisi de eğlenceli gerçi. Sana bir teklifim var. Seçenek bir: Ben gölgelerime söyleyeyim, şu dolabı senin istediğin köşeye sessizce taşısınlar. Sen de yatağa oturup nereye gideceğini gösterirsin. Seçenek iki: İnat eder, kolunu zorlarsın.
Charlie’nin sesi alt kattan geliyor
Charlie: Alastor? Taehyun iyi mi? Bir ses duydum da!
Alastor: Gayet iyi, Prenses! Bak Taehyun. Kapın kilitli kalacak. Ama Cehennem’de gurur, seni hayatta tutmaz. Akıl tutar. O dolap oraya gidecek. Sorun nasıl gideceği. Karar senin.
Yine de gurur benim için önemlidir.
Taehyun: Hm... sanırım ben taşıyacağım. Teklif için sağol ama gerek yok, ben hallederim. Hem odayı yenilemek benim için de bir hobi olur. Yani... Dünya'daki ile buradaki hobiler aynı değildir sanırım. O yüzden değerlendirebildiğim en iyi seçenek bu.
Alastor bastonuna hafifçe yaslanıyor. Sırıtışı bir anlığına donuyor, sonra daha da genişliyor. Radyo paraziti gibi kısa bir cızırtı çıkarıyor.
Alastor: Oh? İnatçı tilki kartını oynuyorsun demek. Bayılırım~
Gözlerini kısıp dikişli koluma bakıyor.
Alastor: “Ben hallederim”... Cehennem’de en çok duyduğum sözlerden biri. İkinci sırada “bana bir şey olmaz” var.
Bastonunu yere bir kez vuruyor. Gölgesi senden uzaklaşır gibi geri çekiliyor.
Alastor: Peki, küçük Taehyun. Madem hobin mobilya taşımak... karışmam. Ama uyarayım: Pride Ring’in fiziği, Dünya’nınkine benzemez.
Mor dolaba bakıyor. Dolap sanki bir anlığına titriyor. Ya da gözüm seyirdi.
Alastor: Hobiler diyorsun... Doğru. Dünya’da resim yapardın, burada tablolar seni çizer. Yine de, kendini meşgul etmen iyi. Boş duran zihinleri genelde başkaları doldurur.
Dolabın köşesinden çekilip kapıya yaslanıyor. Seni izleyeceğini belli edercesine kollarını kavuşturuyor.
Alastor: Anlaştık. Ben sadece... izleyici olacağım bu sefer. Radyo programımın yeni bölümü: "Yaralı Tilki ve İnatçı Dolap".
Göz ucuyla tek koluna, sonra yüzüne bakıyor. Sesi hala neşeli ama altında keskin bir şey var. Sesinde biraz korumacılık ve tedirginlik seziyorum aslında ama belli etmemeye çalışıyor.
Alastor: Yalnız bir şartım var, minik Taehyun. Eğer dikişlerin atarsa, Vaggie sana sinirlenebilir, ve ben bu sefer karışmam. Hadi bakalım. Hobinin tadını çıkar. Ama şunu unutma: Cehennem’de hiçbir şey bedava değildir. Yardımımı reddetmen... borçlu olmadığın anlamına gelmez. Sadece faizi değişir~ Göster bana bakalım. On altı yaşında bir tilki, yerçekimini ve gururunu aynı anda yenebilecek mi?
Gözümü devirdim ve uzun uğraşlar sonucunda dolabı köşeye sürükledim. Ardından yatağı odanın diğer duvara yasladım.
Masayı pencerenin yanına, aynayı da kapının karşısına yerleştirdim. Böylece odanın ortası boş kaldı ve alan açıldı. Kolum her ne kadar ağrıda da sonunda bitirdim. Hem de oda içindeki hareketini artırmış olurum. Ve odada yapacak şimdilik bir şey olmadığı için bitirmiş oldum.
Yanıma doğru bir adım atıyor, ama aramızda mesafe bırakıyor.
Alastor: Hmm~. Minimalist. Boş alan... ya tehlikelidir, ya davetkar.
Tam o sırada kapının altından bir şey kayıyor. Küçük bir tepsi. Üstünde sıcak çikolata, üç tane kurabiye ve katlanmış bir not var.
Taehyun;
Dinlenmen lazım biliyorum ama boş mideyle düşünülmez.
Çikolata tarçınlı. Kurabiyeler Vaggie’den gizli.
Bir şeye ihtiyacın olursa seslen.
Charlie ♡
Alastor kendi sözüne devam ediyor.
Alastor: Peki, Taehyun. Hobinin ilk aşamasını geçtin. Şimdi boşluk doldurma zamanı. Cehennem’de odalar sahibini yansıtır, küçük tilki. Dünya’da sen odaya uyardın. Burada oda sana uyar. Çünkü burası artık senin inin. Belki de Cehennem haklıydı. Belki de sen zaten... yarım bir tilkiydin.
Yerden yükselen bir gölge, masanın üstüne küçük bir kutu bırakıyor. Eski, ahşap, üstünde hiçbir işaret yok.
Alastor: Hediye değil, benden küçük bir paket. İçinde ne var? Açana kadar bilemezsin. Açmazsan da öğrenemezsin.
Gölge çekiliyor. Alastor kapıya doğru yürüyor ama duruyor. Kapı koluna elini atıyor ama dokunmadan çekiyor. Bana bakıp göz kırpıyor.
Alastor: Yarın sabah, eğer istersen, Pride Ring’i gösteririm. İstemiyorsan... kutunun içinden çıkanla oyalanırsın. Seçim yine senin. İyi geceler, küçük tilki.
Kapı usulca kapanıyor. Adımları uzaklaşıyor. Oda yeniden sessizliğe gömüldü. Geriye yalnızca sıcak çikolatanın kokusu, kolumdaki dikişlerin hafif sızısı ve masanın üzerinde duran gizemli kutu kalmıştı.
