Sabahın ilk ışıkları yavaşça odanın içine süzülürken, Hazan gözlerini kırpıştırarak uyandı. Yanında bir hareketlilik hissetti ve uykulu gözlerle etrafına bakındı. İlk başta afallasa da yanında kocası olduğunu fark etti. Üstünü giyinerek yataktan kalktı ve uzun merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Ayak sesleri merdivenlerin tahta basamaklarına yankılandı. Mutfak olduğunu düşündüğü yere doğru adımladı ve orada duran hafif yaşlı kadına doğru ilerledi. Beyaz yazması ve yeşil elbisesiyle duran kadına gülümseyerek "Rojbaş" diyerek selam verdi.
Ancak Hazan için, bu kadının kim olduğunu hatırlamak zordu. Şevkatli kayınvalidesi Hatice hanım, beyaz fistanlar içerisindeki gelinine dönerek tebessümle konuştu: "Rojbaş. Buke, ben senin kayınvalidenim. Bana 'anne' diyebilirsin," dedi. Hazan, bu bilgiyi aklına kaydetti ve safça, kelimeleri uzatarak, "Beeen deee, Hazan," dedi. Hatice hanım, gelininin bu masumluğuna tebessümle karşılık verdi.
Evdeki hareketlilik artmaya başladı. Hanımlar, sofrayı hazırlamaya başladılar. İlk olarak evin büyük ağası Hatice Hanım'ın eşi Rıfat bey sofraya gelerek gelinine ve eşine selam verdi. Daha sonra evin ikizleri Emre ve Demir, onlar da selam verdikten sonra herkes Fırat'ın gelmesini bekledi. Ancak Fırat bir türlü gelmeyince Hatice hanım, gelinini çağırması için onu odasına gönderdi. Hızlı adımlarla odaya ulaşan Hazan, kocasını tam karşısında buldu. Kocaman bir gülümseme ile kocasına hitaben "Koca, yemek hazır," diyerek arkasına bakmadan sofraya koştu.
Bu sözleri duyan Fırat Ağa, biraz şaşırsa da tebessüm ederek sofraya oturdu ve herkese "Rojbaş" diyerek yemeğe başlandı. Yemek boyunca kimse konuşmadı, ta ki Hazan, kayınpederinin önündeki ekmeği alıncaya kadar. Tüm aile şaşırırken, Hazan hiçbir şey olmamış gibi yemeğine devam etti.
