Tanrım, yine kokuşmuş çoraplar..
BIKTIM ARTIK BIKTIIIM!!
-Kız, hayriye sabah sabah bu ne ses!?
-Sizin şu kıro yaşamınızdan bıktım artık! Abim hayri yaş 30 ama hayrı yok. Sizin şu lanet ayı kulübesinde yaşamaktan bıktım artık! Duyuyormusun bıktım!
-Töbe töbe
Bi an kapı çalar, Hayriye sanki bu anı beklemiş gibi hızlı hızlı koşa koşa kapıyı açar tanrım inanamayanziii
Bu bu bir cadı (halası değil) ve üstelik burnu yok..
-Günaydın hanımefendi, hogwarts üniversitesinden mektup var..
"Değerli şempan- yani hayriye hanım sizi kürt büyücük okuluna davet ediyoruz!! Gelmezseniz mektubu kıçını- yani anlayışla karşılarız.."
-Tanrıım, sonunda şu lanet evden kurtuluyorum!! Mektubu getirdiğiniz için çok çok teşekkür ederimm!
-Noluyo burda, şu burunsuz şempanze poposuna benzeyen kim?
-Baba!! Üniversiteye kabul oldum!
-Ne👁️👄👁️
-Artık hayırsız hayri ve sizden kurtuluyorum!! (hayatımın sonuna kadar pembe rujlu teyzem fadimeyle fasulye yapaçağımı düşünmüştüm)
Yarın...
Abim çoraplarını arıyor, babam gitme diye yalvarıyor, annem.. Onun umrunda değilim sonunda şu evden kurtulduğum için mutlu💞
Otobüs geldi bindim ve kezabanlarla vedalaştım sonuçta hogwarts'a gider gitmez kocaya kaçıcaktım! ZAZAZAZAZAZA
Sonunda gelmiştik, bura farklıydı.. Mesela varoşlar (fadime teyze) yoktu ta ki şu sarı çiyanı görene kadar. O kıza baktığımda gelecekteki kocamı baştan çıkaran pavyon dilencisi görüyordum. Allahtan sinirlerim tepemde bu kızda beni tam anlamıyla gebertiyordu
Bi an da hoparlörde bi ses geldi
"Dikkat, dikkat! Ilk ders benden dersi! Herkes dışarı çıksın. Dışarı çıkmayan varoşların saçını yolarım"
Şok içindeydim.
Kandırılmıştım