Hayatıniza gelen insanlar

•DUYGULARİN KARIŞMASI• Değerli insan sanada merhaba belki bu yazdığımı kimse görmicek yada hiç bir zaman keşfedilmicem unutmayın "her gelen yanınizda kalmaz,ya bir kişi yara bandı olarak sizi kullanmak için gelmiştir yada hayatınızda ders bırakmak için" gelirler bazen insanlar sizin bedeninizde yada ruhunuzda kalıcı izler bırakabilir maalesef ve bu depresyon a kadar sürükleyebilir insanı asıl bizleri bitiren şeyler canımızı yaksa bile derste verir insanoğlunun başına herşey gelir nasıl olsa insanız:) -BAŞLANGIÇ- Tarih:20.05.2006 Sonunda okul zili çalmıştı herkes çantasını toplayıp sınıftan çıkıyordu Sınıfta 3-5 kişi kalmıştık diğer öğrencilerde çantalarıni alıp çıkmışlardı. Öğretmen masasından sınıf defterini alıp müdür yardımcısınin odasına bırakıp bende okuldan çıktım... (Bir süre sonra) Evin kapısını açmak için anahtarlığımı çıkarıp tam kapıyı açarken evin içinden her zaman ki gibi gene bağırıp çağırma sesleri geliyordu yerler cam parçaları ile doluydu bir süre sonra sesler kesildi anlaşılan ailem gene kavga etmişti Hayır hayır olamaz sesler gene duyulmaya başlamıştı evin 2.katında annemin çığlıklari babamın bağırışları küçük kardeşimin Asya nın hıçkırık sesleri çoğalmıştı Korkuyordum... Hemde çok korkuyordum Aceleyle hemen evin 2.katina çıktım sesler balkondan geliyordu balkona girdim hemen ve... O an zaman durmuştu sanki karşılaştığım manzara çok kötüydü Karşımda annemin balkonda yere çökmesi Asya nin ağlamasi babamın ise... Elinde silah ile anneme doğru tutması ......... Ve o gelen ses *silah sesi* ile çığlıklar, acılı bağırışlar Kanım donmuştu, zaman durmuştu. HERŞEY DURMUŞTU HAYATIM YERLE BİR OLMUŞTU (1 hafta sonra) Kendimi iyi hissetmiyordum. Babam 4 kurşun ile ailemi yerle bir etmişti. Babam hapishanede, Annem ise yoğun bakımdaydı. Asya'yı 1 haftadan beri komşumuz Bahar abla bakıyordu. Ben ise günümü hastanede geçiriyordum. Bazen kafam dağılsın diye hastane ye yakın olan parka gidiyordum.Arkadaslarim Ebrar,Zehra ve Melisa ara sıra gelip bana destek oluyorlardı. Bazı geceler parkta ki banklarda yatardim yada hastane nin koltukların da o günden beri eve adımımı bile atmamıştım. Genelde yalnız kalırdım kızlar sadece hafta sonları hastaneye yada parka uğrar destekte bulunurlardı Taki o geceye kadar Tarih:27.05.2006 Her zaman ki gibi hastanedeydim. Annemin durumunu öğrenip Bahar abla yı aramıştım Asya ya annemin durumunu söylemesi için. (5 dakika sonra) Yanıma uzun boylu biri oturmuştu. Genellikle yanıma kimse oturmazdı. Maskesi ve kapşonu olduğu için yanıma oturan kişinin yüzünü göremiyordum