Hayatın trajik komedisi
Sabah kalktım, saat on iki,
Dedim: “Bugün çalışırım kesin.”
Kitabı açtım, baktım kapağa,
Beynim dedi: “Yok artık, başka bahara.”
Çayımı koydum, telefon elimde,
Bir video açtım, kaldım içinde.
“Beş dakika” dedim, çok masumca,
Üç saat geçti… Ben hâlâ koltukta.
Buzdolabını açtım, baktım boş,
Kapatıp açtım, belki gelir bir hoş.
Yok peynir, yok çikolata,
Buzdolabı bile benden umudu kesti hayatta.
Sonra dedim: “Hayat çok zor!”
Telefonum titredi: “Şarjın yüzde dört.”
İşte o an anladım gerçeği:
Ben değil, asıl trajedi şarj aleti. 😭