Babamın mezarının önünde duruyordum ona bakarken bir okadar ağlamaklı bir okadarda mutluydum bunların düşüncerimin mi yoksa duygularımın mı sonuçları bilemezdim.
İnsan,bazen zavallı bazen göze batan bir varlık olabiliyor demek.bu kadarına şaşmamalı.
'Luka,hadi gidiyoruz saat geç oldu'.sanki hiçbirşey hissetmiyor gibiydi hiç şaşırmadım zaten ondanda bunu beklerdim.
Babam,ne kadar güler yüzlü ve bi okadarda şakacı olsada sinirledimi taş üstünde taş kalmazdı.Herşeyi kendisi için bir zahmetti.Ben bile annem bile ne zaman sinirlense eli kolu yerinde durmazdı.illaki birisinden ya kan çıkcaktı.bu ben ve annemde dail.onun için ölü veya diri olması önemli deyil çünkü o gözü kara bir insan.(zavallı varlık).
Birgün annem ve babam çok babam diyemiyecem ama yazlığa newr york'a gittik.babam kendisi iki tane kaçak bar işletiyordu ondan'da bu beklenirdi.ordan kazadığı para pek fazlaydı ve bundan hoşnut duyuyordu bu parayla bir yazlık alabilmişti bunun bizimle pek ilgisi yoktu sadece kendisini düşünüyordu.
yazlıkda 1.5 hafta kaldık zaten tadı çıkmadı annem yemekleri ben ise eylenmekten ziyade sadece öyle evde yazdığım romanın devamını getiriyordum.babam ise ne yapıyorsa artık bilmiyorum ama ben ondan herşeyi beklerim.günün sonunda eşyalarımızı toplayıp eve gere döndük ben herzamanki gibi odama döndün annem ve babam ne yapıyorlarsa artık.
odamda kitabımda bir iki sayfa yazdıkdan sonra bende uyudum sabahgine herzamanki gibi baba allaha emanet anne bulaşıkları yıkıyor ben ise sadece gelecekte kendinin birşey olacağını sana aptalların okuluna gitcem.
'Hayatın tadını alamassan onu yediğinin bi anlamı yoktur' demişti büyükannem.
Garip bir sözdü ama bir yerden bakarsan anlamlı bence.okulda sıradan dersleri işledikten sonra eve dömdüm'ki tarihe baktım 6 gün sonra doğum günüm varmış büyük ihtimalle babamın umurunda olmaz ama annem gine bir şeyler gevelerdi.
