Bazen hayatın gerçekleriyle karşılaşırsın ve kaçar sın bende aynen öyle yapıyorum kaçıyor um yada ben öyle sanıyorum yapamıyorum olmuyor herşey üst üste biniyor kaldıramıyorum kendi başımayım yapayalnız ım ne bir arkadaşım ne bir dostum ne bir kardeşim ve annem babam var.
İnsan alışıyor yada alışmak zorunda kalıyor yoksa olmuyor hayat daha zor oluyor en iyisi alışmak bunu biraz geç farkettim ama farkettim ben güneş soy ismim yok aynı yanımda olan kimsenin de olamadığı gibi benim hayatım başlamış da çoktan bitmeye gelmiş gibi.
Yada ben öyle sanıyorum hergün aynı rutin hayatım var bağızları için sıkıcı olabilir ama benim için değil bazen hayat anlamsız geliyor hergün aynı şeyleri yapıyor um ve ölümü bekliyor um hiç ilerideki hayatımı düşünmedim çünkü ben şimdiye bakıyor um.
Hayatın tadını çıkarmaya çalışıyor um ama olmuyor 18 yaşında ne yapacağım hiç bilmiyorum hayatın bana getireceklerinide bilmiyor iyi mi kötü mü bilmiyorum ama iyi olsun artık gerçekten kaldıramıyorum zor geliyor 17 yaşındaki bir kıza göre.
Bana göre hayatım yetimhane içinde gerçekleşiyor evet yetimanede kalıyor um ne bir anne diyeceğim kişi ne bir baba diyeceğim insan var beni bırakıp gitmişler kapının önüne ben daha 5 yaşındaydım küçüktüm masumdum.
Yaramaz mıydım da beni istemediler bilmiyordumki hiç bir şey ne yaptım da beni bırakıp gittiler hep bunu düşündüm ve hep nefret ettim soy adımı da söylemediler söyleseler di bulurdum belki belki daha az nefret ederdim onlardan.
Hep merak ettim bir gün eğer bir gün ailem ile karşılaşır sam beni niye bıraktınız diye soracağım hep merak ettim ve hala aklımı kemiriyor bu soru ben daha çok küçüktüm çok masumdum bir anne kızına nasıl yapar anlamıyorum.
Onlara her saniye her dakika her saat nefretim büyüyor ve cağalı yor bazen kendime diyorum ben niye onları düşünüyor onlar ben daha 5 yaşındaydım bırakıp gittiler seneler geçti diyorum belki daha mutlular belki öldüler diyorum düşünme hayatına bak diyor um ve bakıyor umda.
Canım önünde oturmuş dışarıyı yoldan geçen insanları izliyorum hep aynı şeyleri yapıyor um sabah kalkıp yemek yiyorum dışarıda ağacın altında resim çiziyorum ve düşünüyor um sonra odaya geçip camdan geçenlere bakıp kitap okuyup müzik dinleyip yatıyor um.
Bu rutinim dışarıdan nasıl gözüküyor bilmiyor um ama ben seviyorum ya önemli olan bu bugün bi karar verdim ve artık rutin hayatımdan çıkıp içimden geldiği gibi yaşamak istiyorum hayat tarzı zaten bu değil midir tadını çıkar ve anı yaşa.
Hayat felsefemdir artık eski güneş değil yeni güneş im anka gibi yeniden doğdum ve kendimi muhteşem hissediyor um yüzümde kocaman tebessüm oluştu ve oturduğum yerden kalktım odadakiler bana garip bir şekilde bakıyorlardı.
Kendi kendime güldüm diye ama ben artık dışardan nasıl gözüküyor diye değilde içimdem geleni yapacağım dolaba doğru ilerledim ve içinden hırka alıp giydim sonra odadan çıktım ve yurttan çıktıktan sonra yolda yürümeye başladım.
Sağ tarafa park görünce parka doğru ilerledim ve boş bir yer bulup oturdum ve çocukları izlemeye başladım herkes anne ve babasıyla gelmiş oyunlar oynarken mutlu iken bağızları anne ve babasını dahi görmemiş hayat çok acımasız tek başımayım.
Yanımda olan hiç kimse yok biri omzuma dokundu irkilerek baktığımda güzel bir kızdı bana içten bir şekilde gülümsedi bende içten bir şekilde gülümsedim ve gözyaşlarımı sildim kız "Selam ben eda" dedi bende "Selam bende güneş" dedim.
Eda "niye ağlıyorsun" dedi bende "önemli değil ya" dedim kız "yalnızsın sanırım bizimle takıl sana" dedi eliyle yan tarafı göstererek baktığımda bir kız üç erkek grup vardı ben "sağol ama ben sizi rahatsız etmiyim" dedim o sırada.
Yan taraftan kız "rahatsızlık olmaz gelsene değilmi" dedi eda da "aynen" dedi bende ayağa kalktım eda direk koluma girdi ve yan tarafa ilerledik o sırada kız "ben seni görmüştüm bir yerde" dedi anlamsızca bakınca bana daha dikkatli baktı.
Ve "evet hatırladım yan taraftaki yetimhanedesin değilmi" dedi bende "evet" dedim eda "biz seni hiç görmedik" dedi bir daha anlamsızca bakınca eda anlamış gibi "bizde aynı yetimhanedeyiz" dedi evet yetimhanede iki tane bina var biri kızların diğeri erkeklerin o sırada eda herkesi göstererek.
Adlarını söylemeye başladı eda "bak buse berat Emre ateş" dedi ateş denen kişiye baktığımda bana dikkatli bir şekilde baktığını gördüm buse "adın ne" dedi bende "güneş" dedim eda "bu arada güneş buse ve emre ben ve berat sevgiliniz senin varmı" dedi.
Bende "hayır" dedim buse "tek başına napıyordun" dedi bende "yurtta sıkıldım öyle dışarıya çıkmıştım" dedim eda "arkadaşın yokmu" dedi bende "hayır" dedim Emre "artık bizle takılır sın demi" dedi herkes onayladı eda "kaç yaşındasın" dedi bende "17 siz" dedim.
Berat "aynı yaştayız hepimiz 17 yiz yarın okul var" dedi emre "evet ya sınıflar değişiyor müşteri hepimiz aynı sınıfta düşeriz bu sefer inşallah" dedi ateş "hadi yurda gidelim geç olmaya başladı" dedi herkes ayaklanmaya başladı ve yürümeye başladık.
Yurtdan içeriye girdik ve bahçeye çardağa oturduk emre ve buse kavga etmeye başladı o sırada yanımıza 12-13 yaşlarında kız çocuğu geldi ve "güneş abla kim" dedi bende "benim" dedim kız "güneş abla birisi seni arıyor" dedi bende "beni kim aradaki" dedim.
Kız "abla bilmiyor um ama telefondaki ağlayıp duruyor" dedi eda "güneş sen bi git bence önemli olabilir" dedi bende "hemen gelirim" dedim ve kızı takip ettim telefonun yanına gelince kulağıma götürdüm ağlama sesleri geliyor du.
Ben "Merhaba iyimisiniz" dedim kadın daha çok ağlamaya başladı ben "ortamısınız" dedim bir bağırtı sesi geldi ve telefon kapandı ben şok olmuştum ne olmuştu kimdi niye konuşmadı herhalde biri şaka yapıyor olmalıdır diye bahçeye çıktım.
Ve eda gilin yanına oturdum herkes bana 'kimmiş' dercesine bakıyor lardı en son berat dayanamamış olmalı ki "kimmiş güneş" dedi bende "bilmiyorum" dedim eda "nasıl bilmiyorsun konuşmadın mı" dedi bende "ben kimsin Filan dedim ama sadece ağlama sesleri vardı bide kapanmadan önce bağırma sesi geldi uzaktan geldiği için anlamadım ve birden telefon kapandı" dedim.
Ateş "......."
Hikaye nasıl yorumlarınızı bekliyorum
Votelerinizi ve yorumlarınızı bekliyorum