Maddi durumu iyi olan fakat çirkin olan bir kızdım, daha doğrusu çirkin değil özgüvensiz biriydim.İsmim ayla'ydı,yinede insanlar bana çok nadir ayla derdi çünkü her zaman kötü lakablar takıyorlardi örneğin Domuz veya daha kötü sözler gibi.Hayatımın en güzel dönemleri olması gereken yani ilkokula gittiğim zamanlar bile berbattı benim için çünkü hiç bir zaman kimse benle arkadaşlik kuramadı/kurmazdı.Kiloluydum ve çirkindim,biri bana hakaret etse bişey diyemezdim kimseye söyleyemezdim, utanırdım.Yani demek istediğim ilk okul dönemim berbattı,orta okulda derslerim idare ederdi işte tek başıma yine aynı şekilde ezik ve kilolu şekilde geciriyordum.Hatta hiç unutmam o zamanlar bizim sınıfta insanlara zorbalık yapan kız gurubu vardı genellikle her sınıfta olduğu gibi.O gurupdaki kızlar ben bir gün kantinde yemek sırasındayken aralarından biri aldığı içeceği kafamdan aşşağı döktü ve herkes gülmeye basladı, arkadaşları beni sevmeyen yani herkes,O gün eve arabada ağlayarak gittim.Evimiz lükstü zengindik,evdeki herkes mutluydu tabi ben hariç.
O gün eve ağlayarak geldiğim halde kimse ne olduğunu sormadı beni üzgün gördükleri halde, Ailem benle gezmekten utanırdı,onun yerine ablamla ilgilenirlerdi ve onunla gurur duyarlardı.Ablam gerçekten fiziği,yüzü mükemmel olan bir kızdı.Ama sanki ablam değildide düşmanım gibiydi,Aramız kötüydü.Okulda kimse onunla kardeş olduğumuzu bilmiyor çünkü benden utanıyordu,bir sekilde kimse bilmiyordu ve hatta ayrı arabalarda eve giderdik,o okulun en sevileniydi çok popülerdi ama bende okulun zorbalık yapılan kızı.Yinede bu kötü anılar böyle şöyle derken geçti ve liseye geçtim.Lisede ilk defa bir arkadaşım olmuştu çok mutluydum,2 yıl arkadas kaldık fakat bir gün benden soğuduğunu hissettim.