Kimseye asık olmamıştım bu zamana kadar ve tanıştığım iki arkadaşımın da olmamış.Bu durum beni mutlu mu ediyor üzuyor mu tam anlamış değilim.Ama bunu da kafaya takmıyorum çünkü takacak daha önemli şeylerim var.
Okul bitmiş ve ben eve gidiyorum.Evet özel okula gidecek kadar param var ama ben travmayı tercih ediyorum.Cunku ne kadar utangaç da olsam travmay bana çok yakın geliyor.Travmya binince aklıma gelen ödevlerde bana çok yakın.Eve az kalmış ve benim milyon tane ödevim var.Tam bunları nasıl yetiştirecegim diye düşünürken Eda'nın da dersinin bittiğini ve eve gidiyor olduğunu hatırlayarak elime telefonu aldım ve tam o sırada Eda aradı.Actim ve konuşmaya başladı:
-Reycik,napiyorsun?
Eda mutlu olduğu zamanlar bana Reycik der ve bu benim en çok hoslandigim şey.
-Travmaydayim,sen napiyorsun?
-Bende travmaydayim ne tesadüf.Ayni travmaydamiyiz acaba?
-Sanmiyorum ama bir kaptana sorayım istersen.
-Haha Reycik yeter kahkahayı patlatacam şimdi travmayim ortasinda.
Güldüm
-Tamam tamam sustum.
-Ya bugün neler oldu sana anlatıyım.Tahtaya soru çözmeye çıktım sonra yerime geçerken bir kız çelme taktı.Tam dusecekken biri tuttu beni sonra yerime geçtim.Kiz çok gıcık ama.
-Ayni şeyi bugün bende yaşadım.Tıpatıp aynısı hemde.
-Ama tutan çocuk çok tatlıydı Reycik.
-Of Eda lütfen yine başlama.
-Ne ya?
Kesinlikle böyle konulara hiç tahammülüm yoktu.Daha yaşımız küçük olduğu için ne kendinin ne de Eda'nın zarar görmesini istemiyordum ama Eda bunu bir turlu anlamıyordu.
-Boyle şeyleri söyleme diye daha ne kadar söyleyeceğim ben sana ?
-Ne dedim sanki tatlıydı dedim.Gercekten bu konular senle hiç konusulmuyor çok odunsun,dedi ve yüzüme kapattı.
Herşeye saygı duyan biri olarak bu konuya saygı duyamıyorum malesef ve bunu da katı olarak gösteriyorum sanırım.Asik olur üzülür diye korkuyorum ama bunu ona söyleyemiyorum.Brn öyle söyleyince o yüzüme kapatiyor ve akşama kadar da yazmıyor.İnadi inat ama konu ben olunca dayanamıyor.Bende o yazana kadar sakinlesmesini bekliyorum o yazınca ben de yazıyorum ve normal hayatımıza devam ediyoruz .