Bölüm 1
Bu bir intihar notudur.
Artık hayatınıza sığmadığımı düşündüğüm için veda etmeye karar verdim. Köşelerde ağlayışlarımı ve haykırışlarımı görmediğiniz için. Çok düşündüm aslında..
Neden ben, neden kimse beni görmüyor diye.Ama ben bir sonuca varamadım. Eğer ki bir gün bu yazı elinize geçipte sebep ararsanız, umarım aynaya bakarsınız. Ben sizi beni üzdüğünüz gibi üzmek istemedim. Bu yazıyı ne zaman okursanız okuyun. Hoşçakalın..
Sabahın ilk ışıklarıyla, kuş cıvıltılarıyla açtım gözümü. Çok sevdiğim köyümdeydim. 14 yaşında bir kız çoçuğuydum.Yine her zaman yaptığım gibi civcivleri mi dışarıya çıkartıp gezdirecektim çimlerde. Sonra içerden bir ses yükseldi kahvaltıya gell diye. Civcivleri mi dışarda bırakıp bir anlık dalgınlıkla yukarıya çıktım. Kahvaltımı edip dışarıya çıkacaktım. Ettim de bir güzel. Tekrar civcivlerimi bulamadım ama. Kargalar götürmüştü civcivleri. O anın hüzünüyle güne kötü başlamıştım. Kanım çok hızlı akıyordu , artık yavaş yavaş çocukluktan çıkıyordum. Günün ortasına doğru ağlamaktan gözlerim şişmişken, telefonumun çalmasıyla irkildim. Arayan arkadaşımdı. Açtım ve ilk duyduğum cümle; Seni biriyle tanıştıracağım..
Uzun uzun konuştuk bu konu hakkında. İlk başlarda pek hoşuma gitmese de ısınmaya başlamıştım bu fikre. Tamam dedim heyecanla ver numaramı konuşalım dedim. Küçüktüm ve ne yapacağım hakkında hiç bir fikrim yoktu. Arkadaşım çoçuğa numaramı çoktan vermişti. Tabi olanlardan asla annemin haberi yoktu. Çoçuk uzak mesafede oturuyordu. Hatta aramızda 700 kilometre vardı. Benden 2 yaş büyüktü. Gizli gizli konuşmaya başladık. Ben ilk başlarda onu arkadaş gibi gördüğüm için başkalarını anlatırdım. Meğer o seviyormuş beni.. Böyle böyle devam etti 2 ay boyunca peşimden koştu o. Sonra söyledi beni sevdiğini ve bende çocuk aklımla bende seni seviyorum dedim..