Ağlamaktan gözlerimin şişip bulanık görmeye başlamam pislojik sorunlar aile içi sorunlar arkadaşlar sosyal hayat artık her şeyden bunalmış ve sabrının taştığı yere çoktan gelmişti defalarca int!h@r çalışmaları sürekli kendime zarar veriyor oluşum hayta dair hiçbir şeye güvenmiyor ve inanmıyor oluşum vere sonra okulum okul benim tek kurtuluş yolumdu dışlanmama rağmen her zaman yanımda duran bı dostum vardı sudem her seferinde sınıfta en başarılısı ve hocaların en gözdesi olduğum için kimse beni çekemez ve kıskandırdı ama bu drurum benim umrumda bile değildi her seferinde daha iyisini yaptım yapmaya çalıştım ve başardım da tek kurtuluş yolum okul olmuştu herşeyden uzakta çocukluğumu yaşadığım tek yer izin vermeselerde en azından kafamın dağıldığı tek yer okul olmuştu ve malesef bı erkeğe aşık olmuştum Berk İstanbuldan gelmişti Antalya ya aynı mahallede ve ablasıyla ablalarım arkadaş oldukları içinde sürekli birbirimizi görüyorduk ama hiç konuşmazdık hem bizlik bı durum yok hemde utandırdım ilk kez benle okulda konuştu çeşmenin yanına ben sürekli çeşmenin yanına gidip dışarıya bakardım sonra birden o sesi geldi ve bana dedi ki
- ablan napıyor
Bende kisakançtan
- sanane (dedim)
Oda bana
-saman ye (dedi)
Sinirden ona
- gıcık (dedim)
Vere zil çaldı yine sınıfıma girdim ve başkanlığımi yaptım nihayet herkesi susturana kadar canım çıktı ve hocada geldi
Ders İngilizce'ydi ilk okuldayken en sevmediğim ders dersi dinlemeden başka şeylerle uğraşırken hocanın sorduğu soruları bilmedikleri zaman araya girip cevap verdim ve hica aferin dedi her seferinde dersin sonundada en iyi öğrenci temsili bı bronş verdi
Okul çıkışı abim ve Berkin abisi bora bizi almaya geldiler yolda abiler konuşurken biz hep sesizdik aynı mahalede olduğumuz için neredeyse her gün böyle geçiyordu ablamlar ( Gökçe, Feride, Aslı) ve onun ablası Gülbahar biz onların yanına geldiğimizde biz evimize onlar evine gittiler