Bölüm 1

17 yaşındayım (6 kardeşiz) Kürt bir ailenin ve katı kuralları olan sülalenin içine doğdum. Yani sülalem pek değil ama babam çok katı kurallı bir insandır. Onu seviyorum, o benim canımın içidir. Ama bazen çok sıkıyor. Diğer kızlar gibi makyaj yapamıyorum, dışarı çıkamıyorum, istediğim gibi giyinemiyorum. Dışarı çıkamamamın sebebi sadece babam değil, annemde etkili. Hatta çoğu kısmı annemin suçu. Çünkü benim kimseyle sosyalleşmemi istemiyor. Bozulacağımı düşünüyor ve diğer çocuklarına öyle davrandığını bana da öyle davranacağını söylüyor. Kısacası bana güvenmiyor. Evimde ders çalışamıyorum 2 küçük kardeşim ve annemin iş yap diye tutturması yüzünden. Ayrıca kütüphaneye gitmeme de izin yok. Bu evde hapsoldum anlayacağınız. Tekrar babama gelelim. 8 kardeşler ve en büyükleri babam. Tatlı bi insan ama bazende bi o kadar asabi oluyor. Evde olduğu ve sinirli olduğu günler, hayatı bize zehir ediyor. Onu sevsemde bazen aşırı gıcık oluyorum. Onun dışında ne istesek her şeyi alıyor ama onun seveceği, hoşuna gideceği gereksiz olmayan bir şeyse ve sürekli kullanacağımız bir şeyse. Sevgisini annemden fazla belli eder hep. Onunla tartışmaya girilmez. Çünkü hep kazanır ne olursa olsun onun dediği olur. Başkalarını sinir etmeyi çok sever. Şimdide anneme gelelim. Annem 14-15 yaşlarından beri babamla evli. İlk çocuğu Meryem ablam 2. çocuğu Hilal ablam 3. Çocuğu Recep abim 4. Çocuğu ben 5. Çocuğu kız kardeşim Sina 6. Çocuğu erkek kardeşim Yakup. Annem hiç okul okumamış. Dedem göndermemiş. Ama bizler doğduktan sonra bizimle beraber okuma yazmayı öğrendi sonra benle abim beraber daha fazlasını öğrettik ve artık okuyabilir hale geldi. Annem yıllarca babamla birlikte babamın ailesinin yanında sefillik çekmiş( annem ve babam teyze çocukları yani kuzenler). Babaannem ve dedem onlara tek kuruş bile vermezmiş. Babamın ve kardeşlerinin maaşlarını sürekli alırlarmış. Dedem annemin bütün altınlarını almış ve bir iş için bozdurmuş. Ama annemin haberi yokmuş. O iş olmayınca annemin altınları çöpe gitmiş. Anlayacağınız annemin hayatı çok zor geçmiş. Annem iyi biridir kimsenin kötülüğünü istemez. Şu zamana kadar hep sustu ve kimse hakkında kötü konuşmadı. Annem asosyaldir. Hiç arkadaşı yok. Bu yüzden dışarı zorunda olmadıkça çıkmaz. O böyle olduğu için bizimde böyle olmamızı istiyor sanırım. Annem sevgisini hiç göstermez. Uzun zamandır bana içtenlikle kızım demiyor. Aynı şekilde ablalarıma da demez. Kız kardeşime diyor ama eminim ki büyüyünce ona da demeyecek. Temastan nefret eder. Bu yüzden ona hiç sarılamam. Bizi genelde öpmezde. Bayramdan bayrama öperiz onu. O zaman bile öperken başımdan aşağı kaynar sular iner ve çekinirim. Annemle hiç anlaşamam. Hep kavga ederiz. Özellikle sürekli beddua ettiği için onunla başa çıkamıyorum. Su bile dökersek beddua eder. Onun bu huyunu hiç değiştiremedim. Ona hep kabul olursa kötü sonuçlanacağını sonra da dediğinden dolayı pişman olacağını söyledim. Yok kabul olmaz diyerek kendinden emin konuşur. Bu arada ben onu uyarıyorum diye de çoğu zaman terbiyesiz oldum. Ama artık umursamıyorum. Bana dedikleri artık bir kulağımdan giriyor diğer kulağımdan çıkıyor. Mesela bir keresinde bir konu geçti niye ben senin kızın değil miyim dediğimde ciddi bir şekilde sen benim kızım değilsin demişti. Ne kadar kırıcı bir şey değil mi? Evet arkadaşlar benim başımda annem var ama sevgisini hiç görmedim. Bu yüzden bu hayatta hep yarım kaldım. Hep eksik kaldım. Annesiyle arkadaş gibi olanları görünce hayretler içerisinde sadece onları izledim. Ne güzel bir duygudur şimdi diye hep içerledim. Benim en büyük yenilgim annemin sevgisizliği oldu…