*Sekiz yıl önce*
*Atlas'ın Ağzından*
Sessiz bir sokakta taş merdivende oturuyordum. Dizim kanıyordu ve bunu ben yapmıştım en kötüsüde ne yaptığımı farkında olmadan yapmamdı. Dizime bakıyordum ardından küçük bir kız gördüm. Benimle konuşmaya çalıştı yarama baktı yanıma oturdu. Ben bunlara alışık değildim ismimi söylerken bile zorlanmıştım. Dizimi sorduğunda ona yalan söylemek zorunda kalmıştım. Ona diyemedim ki 'Ben yaptım ama nasıl yaptığımın farkında değilim.' Adının Esin Pınar olduğunu ama daha çok Pınar dediklerini söylemişti. Ama Esin ismi ona daha çok yakışıyordu sanki.
Benimle konuşmak istiyordu ama o sırada telaşla Annesi gelmişti.O zaman kaybolduğunu anlamıştım. Annesiyle sarıldıklarında içimde birşeyler kopmuştu. Kafamı başka yöne çevirip başka birşeye odaklandım. Esin Bana birşey diyemeden gitmişti.
*8 yıl sonra*
Ailem Bana dayanamamış ve Yurda göndermişti. Babam Ünlü bir Yardım vakfının yöneticisiydi.Sözde var olan kalbi, merhameti bana gelince yoktu. Kendime zarar veriyordum ama farkında olmuyordum. Bu durumun şiddeti her geçen gün daha artıyordu elimde değildi kontrol edemiyordum. Ailem bana canavar gözüyle bakıyordu.Bir çok kez tedavi gördüm ve hiç biri işe yaramadı. Kendime zarar vermeye devam ediyordum hatta daha fazla vermeye başlamıştım.
Bu durum o kadar ilerlemişti ki Evlatlıktan reddedilmiştim.Onlarla kendim arasında duvar vardı duvarın arkasında yalnızdım.Bedenimde ve ruhumdaki izler ve ben.
4 Yurda gittim ve hepsinden bir şekilde ayrılmak zorunda kaldım. Fakat son gittiğim Yurt yaş kısıtlaması olmadan yaşam boyunca kalınabilecek ders görülebilen bir Yurttu. Duvar hala vardı ama arkasında bu sefer ailem değil insanlar vardı. Yemekhane kapısından geçerken yerde duran bir kız gördüm. O hoş mavi gözleri bir yerden tanıdık gelmişti.O gözler bana onu hatırlatıyordu.
________________________________________________________
Selam Gençler! Bu bölümü nasıl buldunuzz? İleriki bölümler daha iyi olacak içiniz rahat olsun. BAİİ!