Çocuklarla birlikte okula yürürken aklım hastanede yatan Adal'daydı. Adal biz 6 yaşındayken mahalleye gelmişti, gerçi biz öyle düşünüyorduk. Annesi ona henüz boşanmış kocasından kaçırıp bizim mahalleye getirmişti, bir hafta sonra babası gelmişti, bu sefer o Adal'ı kaçırmıştı, bir annesi kaçırıyor bir babası. Bu 3 ay boyunca devam etmişti, en sonunda Adal delirip ikisini de bıçakla saldırmasıyla polisler Adal'ı amca dedi Kazım Abi'ye vermişti, sonrada mahkeme kararıyla annesi ve babasına Adal'a yaklaşmasınlar diye uzaklaştırma kararı vermişti. Adal evin bahçesinden korkudan ve utançtan çıkamamış ve kimseyle konuşmamıştı, ta ki ben onların bahçesine topu kaçırıp Adal'a "Ne olur bizle oyna!!" diyerek yalvarana kadar. Adal o günden sonra hep bizle oynadı, tabii arada geçirdiği travmalar yüzünden hastaneye yatmasını saymazsak. Adal hem bizden farklı hem de bizle aynıydı, en sevdiği 5 aktivesi: Rusya ve Türk klasikleri okumak, felsefi şekilde laf sokmak, bir şeyi parçalamak, köpeği safirle yerde uyumak ve tükürmek. Evet tükürmek. Adal'ı düşünürken bir köpeğin bize doğru koştuğunu gördüm: Safir! Hemen diz çöktük ve Safir'i sevmeye başladık, Gökhan "Lan safir buradaysa-?" derken kızgın bir ses "İdealizm'i çürüttün pezevenk!" felsefi küfür? Evet! Bu kesinlikle Adal'dı.
Hep birlikte koşarak sese doğru gittik " Adal!"
