İnsan kalbine kapıldı mı bir kere bir daha yolunu bulamazmış, ya buna direnip kendini yıpratır yada bu dalgaya kendini bırakırmış. Ben bunlar dan hangisiyim bilmiyorum? ama bence, benim kendimi bırakma ihtimalim yok, yani beynimin daha ağır basıcağına eminim, çünkü bu dünyada ya da en azından benim yaşadığım hayatta bu mümkün değil.
Kalbime odaklanıp, duygularımı yaşamak istesemde ne buna uygun beni üzmeyecek birini bulabilirm, nede çevrem buna izin verir. Ama kalp bu kime neyi ne zaman yaptıracağı belli olmaz çünkü ben tamda böyle bir fikir içindeyken o çıkıp geldi hayatıma.
Sevgili öküzüm biraz kaba bir kelime ama tam anlamıyla bir öküz. İşte bende tamda bu durumdan korkuyordum.Öküz, odun, kalas vb. Birisiyle tanışmaktan. Senin değil kalbinin ona onay vermesi ve onu içine alması gibi. En çok korktuğum ise kalbimi önemsemeyecek egolu öküzün karşıma çıkması. Ve üzgünüm korktuğum başıma geldi, yada daha doğrusu korktuğum kalbimin başına geldi. Hayatım boyunca tesadüflere inandım