Şuursuzlukların silsilesi içinde, bir sağa bir sola vuruyor başlar. Ağrılar kimyasallarla uyuşturuluyor; boyutlar arası iletişime teşvik ediyor dualar — sanki daha fazla. Bunun da tıpta yeri yoktur, evet; ama sevgi gerçekten iyileştirir. Kader kedere göz kırpar; lakin sen mevkini tutarsan, umuttan yana dualarından yeşerirsin. An gelir, düşersin; an gelir, kalkarsın. Ama gideceğin nokta nasibinde varsa, buna duvar öremez hiç kimse — şayet ümidine duvarlar dayanmaz, örseler dahi. Rol keser cins zebaniler; ürkmesin kalbin, sakın. Korkunun kokusuna hasret kaldığında diktatörler, işte o gün, gülümseyerek — belki bu hayata, belki bir başka ütopyaya — "merhaba" diyecek kör ebeler.
